ΑΝ ΣΥΝΑΝΤΙΟΜΑΣΤΑΝ ΞΑΝΑ | 21 Η ταπείνωση της Φάρα πήρε απότομα τέλος. «Ωχ, σοβαρά τώρα; Αλήθεια πιάνουν;» «Ορίστε;» «Οι σαχλές ατάκες για πέσιμο. Όντως πιάνουν όταν τις λες;» «Δεν μου έχουν κάνει ποτέ παράπονο. Εκτός αυτού, για κοίτα με». Ο Μπλέικ έδειξε τον εαυτό του. «Δεν τις έχω ανάγκη». «Ουάου». Η Φάρα κούνησε το κεφάλι της. Κλασικός αθλητής. «Μάλλον θα δυσκολεύεσαι να περπατήσεις με τόσο μεγάλο εγωισμό». «Μωρό μου, ο εγωισμός δεν είναι το μόνο μεγάλο πράγμα πάνω μου». Η Φάρα δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί· το βλέμμα της έπεσε κάτω από τη ζώνη του Μπλέικ. Η εικόνα του τι θα μπορούσε να κρύβεται πίσω από το τζιν πέρασε σαν αστραπή από το μυαλό της. Το στόμα της στέγνωσε. «Μιλάω για το στέρνο μου φυσικά». Ο Μπλέικ τρανταζόταν από τα γέλια. Η Φάρα κάρφωσε τα μάτια της στο πρόσωπό του. «Το ξέρω». Η ταπείνωση σύρθηκε ξανά ψηλά στον λαιμό της. «Βεβαίως. Και από τη στιγμή που με έγδυσες με τα μάτια, θα πρέπει να…» «Δεν σε έγδυσα…» «…συστηθούμε κανονικά». Άπλωσε το χέρι του. «Είμαι ο Μπλέικ». Ήξερε ποιος ήταν, και το ήξεραν και οι δύο αυτό. Η Φάρα το συνέχισε επειδή (1) η μητέρα της της είχε μάθει από μικρή να είναι ευγενική και (2) ενώ αυτή ήξερε το όνομά του, το πιθανότερο ήταν ότι εκείνος δεν ήξερε το δικό της. Είχαν συναντηθεί για λίγο στο δείπνο ενημέρωσης την πρώτη βραδιά, όμως υπήρχαν εβδομήντα φοιτητές στην ακαδημία. Η Φάρα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==