Αγνοούμενη - page 17

21
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
από την εποχή που κρατούσε το μεγάλο της σπίτι, κούρευε
τέσσερα στρέμματα γκαζόν κι έπλενε όλα τα παράθυρα, πριν
πάρει το αυτοκίνητο και πάει για ψώνια –και σε όλους φαινό-
ταν φυσιολογικό. Τώρα, ήταν λες και όλη αυτή η ενέργεια είχε
χαθεί από μέσα της στάλα στάλα.
«Ω, είναι τόσο εκνευριστικό να είσαι γριά· δεν το μπορώ
καθόλου», έλεγε συχνά. Τώρα η μητέρα της είχε φτάσει στο
σημείο που η μέρα της θεωρούνταν καλή αν είχε αρκετή ενέρ-
γεια για να σηκωθεί από το κρεβάτι και να πιει τον πρωινό
καφέ της διαβάζοντας την εφημερίδα της.
Δεν ήταν κακό να ξεκινά κανείς αργά τη μέρα του, όπως
έλεγε η Σοφί. «Δεν έχεις και τίποτα που να πρέπει να κάνεις
οπωσδήποτε. Δεν είναι κακό να κάνεις λίγο κράτει», έλεγε όταν
η μητέρα της αισθανόταν απαίσια επειδή είχε γεράσει και δεν
μπορούσε να κάνει τίποτα.
Φίλησε τη μητέρα της στο μάγουλο. «Μαμά, πρέπει να πί-
νεις το ρόφημα πρωτεΐνης, αλλιώς θα σε ξαναβάλουν στο νο-
σοκομείο.»
Τα αποφασιστικά γαλανά μάτια της μητέρας της είχαν μα-
λακώσει τον τελευταίο χρόνο. «Αχ, Σοφί. Δεν θέλω να ζήσω
άλλο. Πρέπει να καταλάβεις, ήρθε η ώρα μου, όλη η ικμάδα μου
χάθηκε.»
«Ας μη λέμε τέτοια τώρα, μαμά.» Η Σοφί πήγε στην κουζί-
να για να φέρει την πρωτεΐνη. «Δεν θέλω να σε χάσω.»
Η Σοφί κάθισε στον καναπέ, δίπλα στη μητέρα της. «Και
δεν φεύγω αν δεν το πιεις αυτό. Μετά θα πάω στο φαρμακείο
να σου πάρω τα φάρμακά σου. Χρειάζεσαι τίποτα από το σου-
περμάρκετ;»
Η μητέρα της ακούμπησε το χέρι της πάνω στο δικό της.
«Γλυκιά μου… το είπες και μόνη σου, μόλις τώρα. Δεν μπορώ
πια να πάω ούτε μέχρι πιο κάτω στον δρόμο.»
«Αυτό είναι προσωρινό. Μόλις γύρισες σπίτι. Είναι εξα-
ντλητικό να είσαι στο νοσοκομείο.»
1...,7,8,9,10,11,12,13,14,15,16 18,19,20
Powered by FlippingBook