Αγνοούμενη - page 16

20
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
σει ακόμη περισσότερο, θα ξαναπάθει αναρρόφηση και θα κα-
ταλήξει πάλι στο νοσοκομείο. Πρέπει να της μιλήσεις!»
«Έρχομαι αμέσως», είπε η Σοφί. Έσβησε τον φούρνο και
έβρεξε την πετσέτα πιάτων που κάλυπτε τα ψωμάκια που
φούσκωναν.
Ήταν έτοιμη να ξεθάψει τις μπότες της κάτω από το βου-
νό των παιδικών παπουτσιών, όταν παρατήρησε ότι η προ-
θήκη με τα όπλα ήταν ξεκλείδωτη. Θύμωσε τόσο πολύ, που
της ήρθε να ουρλιάξει! Ο Στι σπάνια την εκνεύριζε, αλλά η
απερισκεψία –να ξεχνάει να κλειδώσει τα κυνηγετικά του ό-
πλα όταν το σπίτι ήταν γεμάτο παιδιά– ήταν μόνιμο χαρα-
κτηριστικό του.
«Μπορείς, σε παρακαλώ, να έρθεις και να κλειδώσεις τα
μουσκέτα σου», του φώναξε μέσα από την πόρτα. Πολλά από
τα αγόρια γέλασαν πνιχτά· του το είχε ξανακάνει αυτό, και πά-
ντοτε τους προκαλούσε γέλια.
Η μητέρα της δεν ήταν πια όπως τη θυμόταν κάποτε. Δεν
είχε περάσει μία βδομάδα που είχε βγει από το νοσοκομείο με-
τά τη σοβαρή πνευμονία που παρουσίασε. Τα λευκά της αιμο-
σφαίρια ήταν στα ύψη και η λοίμωξη είχε εξαπλωθεί στο αίμα
της. Τώρα καθόταν στον καναπέ τυλιγμένη με μια κουβέρτα
και μ’ ένα χοντρό βιβλίο στην ποδιά της. Άραγε το διάβαζε ή
της προσέφερε απλώς μια αίσθηση αξιοπρέπειας; Μια φορά η
Σοφί την είχε πιάσει να κρατάει ανάποδα το βιβλίο που παρί-
στανε ότι διάβαζε.
Ήταν εξήντα εφτά χρονών, αλλά αφότου διαγνώστηκε με
σκλήρυνση κατά πλάκας, σύντομα πήρε την κατιούσα. Ξαφνι-
κά, είχε γίνει γριά. Είχε και αρθριτικά στα χέρια, στους ώμους
και στη μέση. Η Σοφί καταλάβαινε ότι ο πόνος ήταν χειρότερος
απ’ όσο άφηνε η μητέρα της να φανεί, αλλά την εξάντλησή της
δεν μπορούσε να την κρύψει. Δεν ήταν πλέον η ενεργητική γυ-
ναίκα που θυμόταν. Βέβαια, καθάριζε ακόμη το μικρό διαμερι-
σματάκι της πάνω από το ανθοπωλείο, αλλά αυτό απείχε πολύ
1...,6,7,8,9,10,11,12,13,14,15 17,18,19,20
Powered by FlippingBook