Αγνοούμενη - page 11

15
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
κείνος μαστόρευε παριστάνοντας τον τεχνίτη. Ζούσε σ’ ένα με-
γάλο διαμέρισμα στην οδό Έστμπεϊνεγκαντε, σε μια πλούσια
περιοχή της Κοπεγχάγης, και καλλιεργούσε ορχιδέες στα περ-
βάζια των παραθύρων του.
Ο Χανς Σουρ, επικεφαλής του Τμήματος Ανθρωποκτονιών,
τον είχε αποκαλέσει κάποτε μοναχικό καβαλάρη και μπον βι-
βέρ, άνθρωπο που είχε φέρει τη ζωή στα μέτρα του προσαρμό-
ζοντάς τη στις επιθυμίες του. Ο διοικητής της Διεύθυνσης Ε-
ρευνών δεν σπαταλούσε τον χρόνο του κάνοντας παραχωρή-
σεις στους άλλους. Έκανε ό,τι ήθελε, όποτε το ήθελε.
«Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Και το καταλαβαίνετε κι
οι δύο, έτσι δεν είναι;»
Η Λουίσε και ο Άικ κάθισαν στο γραφείο του. Στον τοίχο
πίσω από την πόρτα κρέμονταν τρία φρεσκοσιδερωμένα λευ-
κά πουκάμισα σε νάιλον θήκες από ένα καθαριστήριο στην οδό
Βέστερμπρογκαντε κι από κάτω τους υπήρχε ένα ζευγάρι πο-
δηλατικά παπούτσια που φορούσε ο Ρένχολτ πριν καβαλήσει
το καινούριο του ποδήλατο δρόμου για να επιστρέψει στο σπί-
τι. Κλασικός εξοπλισμός για κάποιον που κόντευε να βγει στη
σύνταξη. Παρ’ όλα αυτά, η Λουίσε δεν τον είχε δει ποτέ να φο-
ράει τη φανέλα κάποιας ομάδας που έπαιρνε μέρος στον Γύρο
της Γαλλίας. Ούτε και κολάν ποδηλασίας.
«Όλοι ξέρουν ότι συζείτε. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση
πως ένας από τους δυο σας θα πάρει μετάθεση.»
Δεν έβγαλαν μιλιά.
«Προς το παρόν, ας κρατήσουμε τα μάτια και τ’ αυτιά μας
ανοιχτά.» Πήρε ένα χαρτί πάνω από το γραφείο του. «Υπάρχει
μια θέση σε ένα αστυνομικό τμήμα στο Νέστβεντ, για παρά-
δειγμα.»
Έσπρωξε το χαρτί προς το μέρος τους. «Είμαι διατεθειμέ-
νος ν’ ακούσω προτάσεις για το πώς αλλιώς μπορούμε να λύ-
σουμε το πρόβλημα. Ποιος από τους δυο σας είναι ανοιχτός
στο να δοκιμάσει κάτι καινούριο;»
1...,2,3,4,5,6,7,8,9,10 12,13,14,15,16,17,18,19,20
Powered by FlippingBook