16
g
Ο ελληνικός κόσμος
η ιστορία σε 30’’
Η Ακρόπολη της Αθή-
νας βρισκόταν στην
καρδιά μιας από τις
σπουδαιότερες ελληνι-
κές πόλεις-κράτη.
ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ 3’’
Τίμοθι Νταφ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΕ 3’’
ΑΡΙΣΤΟΤΈΛΗΣ
384–322 π.Χ.
Φιλόσοφος και κάτοικος
της Αθήνας, συγγραφέας
πολλών έργων πολιτικής
θεωρίας, ηθικής, φυσικών
επιστημών και άλλων
γνωστικών πεδίων
ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
Δείτε επίσης
«ΒΆΤΡΑΧΟΙ ΓΎΡΩ
ΑΠΌ ΜΙΑ ΛΊΜΝΗ»
σελίδα 24
ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΚΑΙ
ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ
σελίδα 38
ΠΟΛΊΤΕΣ
σελίδα 42
ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΉ
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΏΝ ΚΤΙΡΊΩΝ
σελίδα 130
ΑΝΑΣΚΑΦΗ ΣΕ 3’
Το έργο
Πολιτικά
του
φιλοσόφου Αριστοτέλη,
που χρονολογείται γύρω
στο 330 π.Χ., εξετάζει τη
μορφή της διακυβέρνη-
σης και των θεσμών που
εκείνος θεωρούσε ότι
συνέβαλλαν στην ευτυ-
χία των πολιτών μιας
πόλης-κράτους. Φημίζε-
ται για τη ρήση του ότι
«ο άνθρωπος είναι φύσει
πολιτικό ον» και ισχυρι-
ζόταν ότι η πόλη-κράτος
θα έπρεπε να έχει λίγους
πολίτες ώστε να γνωρί-
ζονται μεταξύ τους και
να συναθροίζονται σε
ένα σημείο.
ΣΥΝΟΨΗ ΣΕ 3’’
Ο ελληνικός κόσμος
χωριζόταν σε εκατοντά-
δες
πόλεις-κράτη
που
ήταν αυτοδιοικούμενες
κοινότητες, συγκεντρω-
μένες γύρω από ένα
αστικό κέντρο.
Δεν υπήρχε ένα κράτος ή μία
κυβέρνηση όπου όλοι οι Έλληνες όφειλαν αφο-
σίωση. Αντιθέτως, ο ελληνικός κόσμος αποτε-
λούνταν σχεδόν από 1.500 αυτόνομες πό-
λεις-κράτη που συχνά πολεμούσαν μεταξύ τους.
Κάθε
πόλη-κράτος
ήταν μια αυτοδιοικούμενη
κοινότητα με εδάφη που αποτελούνταν από μια
αγροτική ενδοχώρα και ένα αστικό κέντρο, με
ναούς, ένα σημείο δημοσίων συναντήσεων ή
αγορά
, ένα θέατρο και μια
ακρόπολη
. Ο πληθυ-
σμός μιας πόλης-κράτους συνήθως δεν ξεπερ-
νούσε τους 10.000 κατοίκους και ενίοτε μετά βί-
ας υπερέβαινε τα 1.000 άτομα. Από τις εξαιρέ-
σεις ήταν η Αθήνα, με αρκετές εκατοντάδες χι-
λιάδες κατοίκους, και η Σπάρτη με περισσότερα
εδάφη από την Αθήνα. Οι πιο πολλές πό-
λεις-κράτη είχαν κοινούς βασικούς θεσμούς: μια
συνέλευση πολιτών με δικαιοδοσία λήψης απο-
φάσεων, ένα συμβούλιο και ετήσιους αξιωμα-
τούχους. Όμως, οι πόλεις-κράτη διέφεραν ως
προς τις εξουσίες που παραχωρούσαν στη συ-
νέλευση των πολιτών και στο δικαίωμα συμμε-
τοχής τους σε αυτήν. Πολλές πόλεις-κράτη ήταν
εντελώς ανεξάρτητες, ενώ άλλες διατηρούσαν
σχέσεις εξάρτησης με μεγαλύτερες γειτονικές
πόλεις. Παρατηρείται το συχνό φαινόμενο των
συμμαχιών και του πολέμου ανάμεσα σε πό-
λεις-κράτη, ενώ σε ορισμένες περιοχές οι πό-
λεις-κράτη ένωναν τις δυνάμεις τους σε ομό-
σπονδα κράτη, όπως ήταν η Βοιωτική ή, αργότε-
ρα, η Αχαϊκή Συμμαχία. Η άνοδος της Μακεδονί-
ας, οι κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τα
ελληνιστικά βασίλεια και τέλος η ρωμαϊκή κυρι-
αρχία προξένησαν προβλήματα στις πόλεις-κρά-
τη, που όμως διατηρήθηκαν ως το τέλος της αρ-
χαιότητας και μετέπειτα.
Η ΠΌΛΗ-ΚΡΆΤΟΣ
.
