ΑΝ ΣΥΝΑΝΤΙΟΜΑΣΤΑΝ ΞΑΝΑ | 13 ώστε δεν ήθελε να χαραμίσει άλλη ενέργεια για να του φωνάξει. Χάρη σ’ εκείνη, πίστευε πια στην αγάπη. Αυτή την αγάπη που σε κάνει να παραλύεις μία φορά στη ζωή σου και την οποία εκείνος απέρριπτε θεωρώντας τη φαντασίωση, από αυτές που επινοεί το Χόλιγουντ για κάνει ταινίες που πουλάνε. Δεν ήταν φαντασίωση. Ήταν αληθινή. Το ένιωθε στο πετσί του. Μακάρι να είχαν γνωριστεί νωρίτερα ή κάτω από διαφορετικές συνθήκες… Ήταν ανέκαθεν πρακτικός άνθρωπος και δεν είχε νόημα να αναμασά τα τι θα γινόταν αν. Ήταν δεσμευμένος με κάποια άλλη από καθήκον και, αργά ή γρήγορα, η Φάρα θα τον ξεπερνούσε και θα γνώριζε κάποιον που θα της πρόσφερε ό,τι της άξιζε. Κάποιον που θα τον αγαπούσε, θα τον παντρευόταν και θα έκανε παιδιά μαζί του… Αυτή η σκέψη έκανε θρύψαλα το τελευταίο άθικτο κομμάτι της καρδιάς του. Τα θραύσματα τρύπησαν τον αυτοέλεγχό του ώσπου του ήταν αδύνατον να συγκρατήσει πια τα δάκρυά του. Μακρόσυρτοι βουβοί λυγμοί συντάραζαν το κορμί του για πρώτη φορά από τότε που ήταν επτά χρονών, όταν είχε πέσει από ένα δέντρο και είχε σπάσει το πόδι του. Μονάχα που αυτή τη φορά ο πόνος ήταν εκατομμύρια φορές χειρότερος. Όλες οι στιγμές που είχαν ζήσει μαζί πέρασαν σαν αστραπή από το μυαλό του, και το αγόρι που κάποτε είχε ορκιστεί ότι δεν θα ξανάκλαιγε ποτέ για κάποιο κορίτσι… έκλαψε. Έκλαψε επειδή την είχε πληγώσει. Έκλαψε επειδή έτσι δεν σκεφτόταν την απεγνωσμένη μοναξιά που βάραινε την ψυχή του τη στιγμή που εκείνη έφυγε.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==