ΑΝ ΣΥΝΑΝΤΙΟΜΑΣΤΑΝ ΞΑΝΑ | 11 «Λες ψέματα». Σάστισε. Τον ήξερε καλά. Πολύ καλά. «Όχι, δεν λέω». Προσπάθησε ν’ ακουστεί αδιάφορος, ενώ το μόνο πράγμα που ήθελε ήταν να γονατίσει και να την ικετέψει να μην τον εγκαταλείψει. «Λες. Είπες ότι μ’ αγαπούσες». «Είπα ψέματα». Δεν μπορούσε να την κοιτάξει στα μάτια. Η κοφτή ανάσα της έκανε την καρδιά του να δεθεί κόμπος. «Λες μαλακίες», του είπε με τρεμάμενη φωνή. «Κοίτα πώς τρέμεις». Έσφιξε τα χέρια του σε γροθιές και πίεσε τον εαυτό του να παραμείνει ακίνητος. «Φάρα». Αυτό ήταν. Ανέπνεε κοφτά και γρήγορα. «Στις διακοπές τα ξαναβρήκα με την πρώην μου. Δεν ήξερα πώς να σου το πω. Την αγαπώ, και έκανα λάθος. Μ’ εμάς. Όμως προσπαθώ να το διορθώσω». Ο λυγμός της έσκισε τον αέρα. Τα δάκρυα έριχναν σουβλιές στα μάτια του, αλλά προσπάθησε να τα συγκρατήσει. «Λυπάμαι». Ήταν πολύ ανόητο και ακατάλληλο αυτό που είπε. Δεν ήξερε γιατί το ξεστόμισε. «Σταμάτα να λες αυτή τη λέξη!» Το φαρμάκι που έσταζε η φωνή της τον έκανε να σαστίσει. Εκείνη έσφιξε το κολιέ της, ενώ στο βλέμμα της στροβιλιζόταν η προδοσία που ένιωθε. «Δηλαδή, η περασμένη χρονιά ήταν ένα ψέμα». Εκείνος χαμήλωσε ξανά το βλέμμα. «Γιατί; Γιατί υποκρινόσουν ότι νοιαζόσουν; Ήταν ένα αρρωστημένο αστείο; Ήθελες να διαπιστώσεις αν ήμουν αρκετά αφελής για να την πατήσω μαζί σου; Ε, λοιπόν, συγχαρητήρια, γαμώτο. Κέρδισες. Μπλέικ Ράιαν ο πρωταθλητής. Ο πατέρας σου είχε δίκιο. Δεν έπρεπε να παραιτηθείς. Κανείς δεν παίζει αυτό το παιχνίδι καλύτερα από σένα».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==