ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΑΥΤΟ ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΝΕ. Δεν είχε σημασία πόσο είχε προετοιμαστεί· τα επόμε- να τριάντα λεπτά θα ξερίζωναν και θα συνέτριβαν την καρδιά του. Ήταν αναπόφευκτο. «Έχουμε καιρό να μιλήσουμε». Ακουγόταν σαν κατηγορητήριο και αβεβαιότητα ταυτόχρονα. Δεν της έριχνε το φταίξιμο. Αν ήταν στη θέση της, θα είχε εγκαταλείψει τον ίδιο του τον εαυτό εδώ και καιρό. Εκείνη όμως δεν το έκανε, και το αποτέλεσμα ήταν να την αγαπήσει ακόμα περισσότερο. Ωστόσο η αφοσίωσή της έκανε ακόμα πιο δύσκολη αυτή τη συζήτηση. Ακούμπησε τους πήχεις στα γόνατά του και έσφιξε τις παλάμες του. Εστίασε στα νερά που έκανε το ξύλινο πάτωμα κάτω από τα πόδια του ώσπου άρχισαν να στροβιλίζονται μπροστά στα μάτια του. «Ήμουν απασχολημένος». «Με τι;» «Με τα μαθήματα. Τα σχέδια για το μπαρ και άλλα παρόμοια». «Για προσπάθησε λίγο περισσότερο».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==