Καί ἰδού, γυνή τις ἐν τῇ πόλει, ἥτις ἦτο ἁμαρτωλή, μαθοῦσα ὅτι κάθηται εἰς τήν τράπεζαν ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Φαρισαίου, ἔφερεν ἀλάβαστρον μύρου· καί σταθεῖσα πλησίον τῶν ποδῶν αὐτοῦ ὀπίσω κλαίουσα, ἤρχισε νά βρέχῃ τούς πόδας αὐτοῦ μέ τά δάκρυα, καί ἐσπόγγιζε μέ τάς τρίχας τῆς κεφαλῆς αὐτῆς, αί κατεφίλει τούς πόδας αὐτοῦ, καί ἤλειφε μέ τό μύρον. Ἰδών δέ ὁ Φαρισαῖος ὁ καλέσας αὐτόν, εἶπε καθ’ ἑαυτόν, λέγων, Οὗτος, ἐάν ἦτο προφήτης, ἤθελε γνωρίζει τίς καί ὁποία εἶναι ἡ γυνή, ἥτις ἐγγίζει αὐτόν, ὅτι εἶναι ἁμαρτωλή. Καί ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπε πρός αὐτόν, Σίμων, ἔχω νά σοί εἴπω τι. Ὁ δέ λέγει, Διδάσκαλε, εἰπέ. Εἶχέ τις δανειστής δύο χρεωφειλέτας· ὁ εἷς ἐχρεώστει δηνάρια πεντακόσια, ὁ δέ ἄλλος πεντήκοντα. Καί ἐπειδή δέν εἶχον νά ἀποδώσωσιν, ἐχάρισεν αὐτά εἰς ἀμφοτέρους. Τίς λοιπόν ἐξ αὐτῶν, εἶπέ, θέλει ἀγαπήσει αὐτόν περισσότερον; Ἀποκριθεὶς δέ ὁ Σίμων εἶπε, Νομίζω ὅτι ἐκεῖνος εἰς τόν ὁποῖον ἐχάρισε τό περισσότερον. Ὁ δέ εἶπε πρὸς αὐτόν, Ὀρθῶς ἔκρινας. Καί στραφεὶς πρὸς τήν γυναῖκα, εἶπε πρός τόν Σίμωνα, Βλέπεις ταύτην τήν γυναῖκα; Εἰσῆλθον εἰς τήν οἰκίαν σου, ὕδωρ διά τούς πόδας μου δέν ἔδωκας· αὕτη δέ μέ τά δά-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==