Στις 29 Μαΐου 2002, λίγες ώρες πριν βάλω και την τελευταία τελεία σ’ αυτό το βιβλίο, πήγα στο σπήλαιο της Λούρδης στη Γαλλία, για να πάρω μερικά μπουκάλια θαυματουργό νερό από την πηγή που υπάρχει εκεί. Όταν μπήκα στον χώρο του ναού, μου μίλησε ένας κύριος καμιά εβδομηνταριά χρονών και μου είπε: «Ξέρετε ότι μοιάζετε με τον Πάουλο Κοέλιο;» Του απάντησα ότι ήμουν εγώ ο ίδιος. Ο άντρας με αγκάλιασε και μου σύστησε τη γυναίκα του και την εγγονή του. Μου είπε πόσο σημαντικά ήταν τα βιβλία μου για τη ζωή του και κατέληξε λέγοντας: «Με κάνουν να ονειρεύομαι». Έχω ακούσει πολλές φορές αυτή τη φράση και πάντα μου δίνει ευχαρίστηση. Αυτή τη φορά όμως με κυρίευσε φόβος – επειδή ήξερα ότι τα Έντεκα λεπτά αγγίζουν ένα θέμα πολύ λεπτό, που προκαλεί αίσθηση και σοκάρει. Περπάτησα μέχρι την πηγή, γέμισα τα μπουκάλια, γύρισα πίσω, τον ρώτησα πού έμενε (στη Βόρεια Γαλλία, κοντά στο Βέλγιο) και σημείωσα το όνομά του. Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο σε σένα, Μορίς Γκραβελίν. Έχω υποχρέωση απέναντι σε σένα, στη γυναίκα σου, στην εγγονή σου και στον εαυτό μου να μιλήσω γι’ αυτά που με απασχολούν και όχι γι’ αυτά που θα ’θελαν όλοι να ακούσουν. Άλλα βιβλία μας κάνουν να ονειρευόμαστε, άλλα μας προσγειώνουν στην πραγματικότητα, αλλά κανένα δεν μπορεί να ξεφύγει από εκείνο που είναι σπουδαιότερο για έναν συγγραφέα: την εντιμότητα με την οποία τα γράφει.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==