ΕΊΧΑΜΕ ΠΕΡΆΣΕΙ τα παιδικά μας χρόνια και την εφηβεία μαζί. Μετά εκείνος έφυγε, όπως φεύγουν όλα τα αγόρια από τις μικρές πόλεις. Είπε ότι θα πήγαινε να γνωρίσει τον κόσμο, ότι τα όνειρά του έφταναν πιο πέρα από τους αγρούς της Σόρια. Πέρασαν κάποια χρόνια χωρίς να έχω νέα του. Κάθε τόσο λάμβανα κάποιο γράμμα, αλλά αυτό ήταν όλο – γιατί δεν επέστρεψε ποτέ στα δάση και τους δρόμους των παιδικών μας χρόνων. Όταν τελείωσα το σχολείο, μετακόμισα στη Σαραγόσα – και ανακάλυψα ότι είχε δίκιο. Η Σόρια ήταν μια μικρή πόλη και ο μοναδικός διάσημος ποιητής της είχε πει ότι ο δρόμος ανοίγεται όσο προχωράς. Μπήκα στη σχολή και βρήκα αγόρι. Ξεκίνησα να μελετώ για έναν διαγωνισμό για μια θέση στο δημόσιο που δεν πραγματοποιούνταν ποτέ. Δούλεψα ως πωλήτρια, πλήρωσα τις σπουδές μου, απέτυχα στον διαγωνισμό, χώρισα με το αγόρι μου. Τα γράμματά του, τότε, άρχισαν να φτάνουν πιο συχνά – και, βλέποντας τα γραμματόσημα από τις διάφορες χώρες, ένιωθα ζήλια. Εκείνος ήταν ο φίλος μου που ήταν μεγαλύτερος, τα ήξερε όλα, γύριζε τον κόσμο, άφηνε τα φτερά του να απλωθούν – ενώ εγώ προσπαθούσα να δημιουργήσω ρίζες.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==