18 PAULO COELHO μας. Μοιάζει να έχει συμβεί πολύ καιρό πριν, όμως έχει περάσει μόλις μία βδομάδα από τότε που ξανασυνάντησα τον αγαπημένο μου και τον έχασα. Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα έγραψα αυτή την ιστορία. Τα χέρια μου ήταν παγωμένα, τα πόδια μουδιασμένα από τον τρόπο που καθόμουν και έπρεπε να σταματώ κάθε τόσο. «Προσπάθησε να ζήσεις. Οι αναμνήσεις είναι για τους μεγαλύτερους», έλεγε αυτός. Ίσως η αγάπη μας κάνει να γερνάμε πριν την ώρα μας και μας ξανανιώνει όταν περνά η νεότητα. Μα πώς να μη θυμάμαι εκείνες τις στιγμές; Γι’ αυτό έγραφα, για να μεταμορφώσω τη θλίψη σε νοσταλγία, τη μοναξιά σε αναμνήσεις. Έτσι ώστε, όταν ολοκλήρωνα την αφήγηση της ιστορίας αυτής σ’ εμένα την ίδια, να την έριχνα στον Πιέδρα – έτσι μου είχε πει η γυναίκα που με υποδέχτηκε. Τότε –μνημονεύοντας τις λέξεις μιας αγίας– τα νερά θα μπορούσαν να σβήσουν αυτό που έγραψε η φωτιά. Όλες οι ιστορίες αγάπης είναι ίδιες.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==