14 PAULO COELHO όντα τούτης της Γης. Είναι προφανές ότι αυτό δεν παρουσιάζεται πάντα με τη μορφή ενός αυγού, ούτε ως φίλτρο σε ένα μπουκάλι, όμως όλοι ανεξαιρέτως −χωρίς καμία αμφιβολία− μπορούμε να βυθιστούμε στην άβυσσο του Κόσμου. Κατ’ επέκταση, ο Αλχημιστής είναι ένα κείμενο επίσης γεμάτο συμβολισμούς. Στις σελίδες του, πέρα από το να μεταφέρω όσα έμαθα στη διαδρομή, απέτισα επίσης φόρο τιμής σε μεγάλους συγγραφείς που κατάφεραν να κατακτήσουν τη Γλώσσα του Κόσμου: τον Χέμινγουεϊ, τον Μπλέικ, τον Μπόρχες (που χρησιμοποίησε επίσης την περσική ιστορία σε ένα δικό του κείμενο6), τον Μάλμπα Ταχάν και άλλους. Για να κλείσω αυτόν τον μακροσκελή πρόλογο και να περιγράψω κάπως και αυτό που ο δάσκαλός μου εννοούσε με τον τρίτο τύπο των αλχημιστών, αξίζει τον κόπο να σας αφηγηθώ μια ιστορία που μου εξιστόρησε ο ίδιος στο εργαστήριό του. Μια μέρα, η Παναγία μας, με τον μικρό Ιησού στην αγκαλιά της, αποφάσισε να κατέβει στη Γη και να επισκεφτεί ένα μοναστήρι. Κατενθουσιασμένοι οι μοναχοί, μπήκαν σε μια μακριά σειρά ο ένας πίσω από τον άλλον, για να τιμήσουν τη χάρη Της. Ο ένας της απάγγειλε ωραία ποιήματα, ο άλλος έδειξε τις ζωγραφιές του για τη Βίβλο κι ένας τρίτος είπε απέξω τα ονόματα όλων των αγίων. Κάποια στιγμή όλοι οι μοναχοί είχαν προσκυνήσει την Παρθένο και τον μικρό Ιησού. Τελευταίος στη σειρά στεκόταν ένας μοναχός, ο πιο συνεσταλμένος, που δεν γνώριζε τα σοφά κείμενα της εποχής. Οι γονείς του ήταν απλοί άνθρωποι, που εργάζονταν σε ένα παλιό τσίρκο εκεί κοντά, και το μόνο που του είχαν μάθει ήταν να πετάει μικρές μπάλες ψηλά και να κάνει ταχυδακτυλουργικά.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==