Ο ΑΛΧΗΜΙΣΤΗΣ 13 μια αλήθεια μόνο όταν πριν την αρνούμαστε από τα βάθη της ψυχής μας, ότι δεν πρέπει να προσπαθούμε να αποφύγουμε τη διαδρομή που μας έχει οριστεί και ότι το χέρι του Θεού είναι απείρως σπλαχνικό παρά την αυστηρότητά Του. Το 1981, γνώρισα το RAM4 και τον Δάσκαλό μου, που με έφερε και πάλι στον δρόμο που έχει οριστεί για μένα. Όσο εκείνος με μυούσε στα διδασκαλία του, άρχισα και πάλι να μελετώ την Αλχημεία, αυτή τη φορά μόνος μου. Ένα βράδυ, εκεί που συζητούσαμε μετά από μια εξαντλητική συνεδρία τηλεπάθειας, τον ρώτησα γιατί η γλώσσα των αλχημιστών ήταν τόσο ασαφής και μπερδεμένη. «Υπάρχουν τρεις τύποι αλχημιστών», μου είπε ο Δάσκαλός μου. «Αυτοί που είναι ασαφείς γιατί δεν ξέρουν για τι πράγμα μιλάνε, εκείνοι που είναι ασαφείς γιατί ξέρουν για τι πράγμα μιλάνε, αλλά γνωρίζουν επίσης ότι η γλώσσα της Αλχημείας απευθύνεται στην καρδιά και όχι στη λογική…» «Και ο τρίτος τύπος;» ρώτησα. «Εκεί ανήκουν όσοι δεν έχουν ακούσει ποτέ για την Αλχημεία, αλλά κατάφεραν, μέσα από τη ζωή τους, να ανακαλύψουν τη Φιλοσοφική Λίθο». Και λέγοντας αυτό, ο Δάσκαλός μου –που ανήκε στον δεύτερο τύπο αλχημιστών− αποφάσισε να μου παραδώσει μαθήματα Αλχημείας. Ανακάλυψα ότι η γλώσσα των συμβόλων, που τόσο με προκαλούσε και με μπέρδευε, ήταν ο μόνος τρόπος για να προσεγγίσει κανείς αυτό που ο Καρλ Γιουνγκ ονόμαζε Anima Mundi5 και συλλογικό ασυνείδητο. Ανακάλυψα τον Πρoσωπικό μου Μύθο και τα Θεϊκά Σημάδια, αλήθειες που η λογική μου αδυνατούσε να δεχτεί ως τέτοιες, λόγω της απλότητας που τις περιέβαλλε. Ανακάλυψα ότι το Μέγα Έργο δεν ήταν μια αποστολή για λίγους, αλλά για όλα τα ανθρώπινα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==