ΟΑΛΧΗΜΙΣΤΉΣ πήρε στα χέρια του ένα βιβλίο που είχε φέρει κάποιος στο καραβάνι. Το εξώφυλλο έλειπε, αλλά κατάφερε να διακρίνει τον συγγραφέα: Όσκαρ Ουάιλντ. Όση ώρα ξεφύλλιζε τις σελίδες, βρήκε μια ιστορία για τον Νάρκισσο. Ο Αλχημιστής γνώριζε τον μύθο του Νάρκισσου, του όμορφου αγοριού που πήγαινε κάθε μέρα σε μια λίμνη για να δει το είδωλό του. Ήταν τόσο γοητευμένος με τον εαυτό του, που μια μέρα σκόνταψε, έπεσε μες στο νερό και πνίγηκε. Στο σημείο εκείνο γεννήθηκε ένα λουλούδι, που το ονόμασαν νάρκισσο. Ο Όσκαρ Ουάιλντ δεν τελείωνε όμως έτσι αυτή την ιστορία. Ο συγγραφέας αυτός έλεγε πως, όταν ο Νάρκισσος πέθανε, ήρθαν οι Ορειάδες, οι νύμφες των δασών, και είδαν τη λίμνη αλλαγμένη − αντί για καθρέφτης πελώριος από γλυκό νερό, καταρράκτης από δάκρυα αλμυρά να είναι τώρα. «Γιατί κλαις;» ρώτησαν οι Ορειάδες. «Κλαίω για τον Νάρκισσο», αποκρίθηκε η λίμνη. «Α! Καθόλου δεν μας εκπλήσσει που κλαις για τον Νάρκισσο», συνέχισαν εκείνες. «Άλλωστε, όσο και να τρέχαμε εμείς ξοπίσω του στο δάσος, μόνο εσύ μπορούσες να θαυμάζεις από κοντά την ομορφιά του». «Ήταν ωραίος ο Νάρκισσος;» ρώτησε η λίμνη.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==