ARIEL LAWHON 14 μάτι δαντέλας. Εκείνος είχε κλέψει τη δαντέλα, φυσικά, και είναι πιθανό –αφού η μοίρα είναι τόσο εύκολο να πάρει άλλη ρότα– να ήταν ακόμη ζωντανός, αν δεν είχε κάνει αυτή την επιλογή. Αλλά αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Έχουν γίνει πόλεμοι και με πιο ασήμαντες αφορμές. Ο νεκρός βιαζόταν να φύγει από εκείνο το μέρος, είχε ήδη μπλέξει πολύ άσχημα, και αν είχε δείξει περισσότερη σύνεση, αν ήταν πιο υπομονετικός, θα είχε ακούσει τους διώκτες που παραμόνευαν στο δάσος. Θα τους είχε ακούσει. Θα είχε κρυφτεί. Θα είχε κρατήσει την ανάσα του. Και θα περίμενε μέχρι να προσπεράσουν. Αλλά ο νεκρός ήταν απερίσκεπτος και ανυπόμονος. Είχε λαχανιάσει. Άφηνε ίχνη στο χιόνι και δεν ήταν δύσκολο να τον βρουν. Τα μαλλιά του λύθηκαν πάνω στη συμπλοκή, το κομμάτι της δαντέλας κατέληξε σε μια τσέπη, και τώρα τα ίδια μαλλιά, καφετιά σαν λασπωμένη όχθη ποταμού, είναι μπερδεμένα, κάποια έχουν κολλήσει στο μέτωπό του, κάποια στο στόμα του, τα τράβηξε εκεί μια τελευταία κοφτή ανάσα, πριν τον πετάξουν στο ποτάμι. Το διαλυμένο σώμα του, ένα κουβάρι, παρασύρεται από το ρεύμα για άλλα τετρακόσια μέτρα, και μετά το νερό παγώνει και παύει να ρέει με έναν κουρασμένο αναστεναγμό, εγκλωβίζοντάς τον τέσσερα πέντε μέτρα από την όχθη, λίγα εκατοστά κάτω από την επιφάνεια, με τα χείλη του μισάνοιχτα, τα μάτια του ακόμη γουρλωμένα από την έκπληξη. Η μεγάλη παγωνιά ήρθε έναν μήνα νωρίτερα από το κανονικό στην πόλη του Χάλογουελ στο Μέιν –ο νεκρός δεν γινόταν να το προβλέψει αυτό, όπως και όλοι οι άλλοι κάτοικοι της περιοχής– και οι πάγοι θα λιώσουν πολλούς, ατελείωτους μήνες αργότερα. Θα την αποκαλέσουν Χρονιά του Παρατεταμένου Χειμώνα. Θα γίνει θρύλος, και ο νεκρός θα παίξει σημαντικό ρόλο σ’ αυτό. Για την ώρα, όμως, κοιμούνται ασφαλείς και ζεστοί στα κρεβάτια τους, με τις πόρτες τους
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==