13 ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΛΟΓΟΣ Το πτώμα επιπλέει στα νερά του ποταμού. Αλλά είναι τέλη Νοεμβρίου και ο ποταμός Κένεμπεκ έχει αρχίσει να παγώνει. Μεγάλα κομμάτια πάγου στροβιλίζονται και κυλούν στο νερό, μαζεύονται σε σωρούς, ενώ διάφανα, ψυχρά δάχτυλα πάγου εκτείνονται από τις δυο όχθες προς την κοίτη και αρπάζουν ό,τι περνάει από μπροστά τους. Ο νεκρός, ήδη βαρύς από τα βρεγμένα του ρούχα και τις ογκώδεις, δερμάτινες μπότες του, ανεβοκατεβαίνει στο νερό που ρέει με όλο και μεγαλύτερη δυσκολία. Τα μάτια του, που δεν βλέπουν πια, είναι στραμμένα προς τη φθίνουσα ημισέληνο. Είναι μια άθλια νύχτα με τσουχτερό άνεμο και παγωνιά που μουδιάζει το δέρμα, και όσο πιο αργά κινείται το νερό του ποταμού, τόσο πιο γρήγορα παγώνει, εγκλωβίζοντας τον άντρα στην αργόσυρτη αρπάγη του και απλώνοντας γύρω του σαν πέταλα μαραμένης καφέ τουλίπας τις πτυχές του χειροποίητου, λινού πουκαμίσου του. Μόλις μία ώρα νωρίτερα, τα μαλλιά του ήταν χτενισμένα και δεμένα με ένα κομ-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==