ARIEL LAWHON 20 χέρια μου σε έναν κουβά με νερό, τα καθαρίζω και ψηλαφώ με τον αντίχειρά μου τον ουρανίσκο του μωρού. Δεν έχει λαγώχειλο. Άλλο ένα μικρό θαύμα που καταγράφω με τον νου μου στη διάρκεια κάθε επιτυχημένης γέννας. Σκουπίζω τα αίματα και το εμβρυϊκό, σχεδόν κερένιο σμήγμα από το βρέφος που σπαρταράει και γλιστράει, ενώ ταυτόχρονα έχω τον νου μου στην Μπέτσι, μήπως και εμφανίσει υπερβολική αιμορραγία. Δεν βλέπω τίποτα έξω από τα συνηθισμένα. Οι γυναίκες της Μπέτσι τής μαζεύουν τα μαλλιά, της πλένουν το πρόσωπο, της δίνουν να πιει χλιαρό τσάι. Τη βοηθούν να ανακαθίσει και να φορέσει μια καθαρή νυχτικιά. Την ετοιμάζουν για να θηλάσει. «Τι όμορφη που είσαι», λέω στο μωρό και μετά προσθέτω, «κοίτα πόσο πολύ σε αγαπούν». Και προσεύχομαι στον Θεό να είναι αλήθεια. Ο Τσαρλς Κλαρκ θέλει απελπισμένα έναν γιο –αυτό είναι το τρίτο τους παιδί σε τέσσερα χρόνια– και αυτή η επιμονή του μπορεί να σκοτώσει τη γυναίκα του, αν δεν προσέξει. Όσο για την Μπέτσι, εκείνη θέλει απελπισμένα να ευχαριστήσει τον άντρα της και δεν θα του πει ποτέ όχι. Όλα φαίνονται εντάξει με τη μητέρα και το παιδί, κι έτσι τυλίγω το μωρό με ένα καθαρό, μαλακό βαμβακερό ύφασμα και το δίνω στην Μπέτσι. Εκείνη φέρνει το φασκιωμένο βρέφος στο στήθος της και κάνει έναν συριστικό ήχο μόλις το μωρό πιάνει τη θηλή της. Αυτό προκαλεί άλλη μια σύσπαση στην κοιλιά της και ο πλακούντας αποβάλλεται. Ακόμα και αυτό μού μοιάζει με θαύμα, και ρίχνω μια ματιά στα ύστερα μήπως υπάρχει κάτι ασυνήθιστο. Βεβαιώνομαι ότι ο πλακούντας είναι ακέραιος, ότι δεν έχει μείνει κάποιο κομμάτι μέσα της. Και αυτός είναι φυσιολογικός και τον πετάω στον κουβά που έχω στα πόδια μου. «Υπάρχει κάτι τελευταίο», την προειδοποιώ.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==