ARIEL LAWHON 18 Οι άντρες δεν έχουν καμία θέση σ’ αυτό το δωμάτιο, κανένα δικαίωμα να βρίσκονται εδώ, και ο σύζυγος της Μπέτσι έχει αποσυρθεί στο σιδηρουργείο του ανίσχυρος, φοβισμένος και εκνευρισμένος, για να ξεσπάσει στο αμόνι, για να κοπανήσει ένα κομμάτι λιωμένο μέταλλο μέχρι να το υποτάξει. Οι γυναίκες της Μπέτσι βοηθούν συντονισμένα, με παρακολουθούν, ανταποκρίνονται σε κάθε νεύμα μου. Απλώνω το χέρι και κάποια μου δίνει ένα ζεστό, υγρό πανί. Με το που σκουπίζω τα τελευταία αίματα και τα νερά που ανάβλυσαν, μου παίρνουν το πανί από το χέρι και το αντικαθιστούν με ένα καθαρό. Η νεαρότερη συγγενής της Μπέτσι –μια εξαδέρφη, όχι πάνω από δώδεκα ετών– έχει αναλάβει να πλένει τα λερωμένα κουρέλια, φροντίζει να βράζει συνεχώς νερό και να γεμίζει τον κουβά όταν αδειάζει. Έχει αφοσιωθεί στα καθήκοντά της χωρίς ούτε έναν μορφασμό, χωρίς ούτε ένα παράπονο. «Βλέπω το μωρό σου», λέω με το χέρι μου πάνω στο γυαλιστερό, ζεστό κεφάλι του. «Φαλακρό σαν αυγό. Όπως τα προηγούμενα». Η Μπέτσι σηκώνει το πιγούνι της και μιλάει κάνοντας έναν μορφασμό καθώς ο πόνος υποχωρεί. «Αυτό σημαίνει ότι είναι κορίτσι πάλι;» «Δεν σημαίνει τίποτα». Κρατώ σταθερό το βλέμμα μου και πιάνω απαλά το μικρό κεφάλι που εξωθείται στην παλάμη μου. «Ο Τσαρλς θέλει αγόρι», λέει λαχανιασμένη. Του Τσαρλς δεν του πέφτει λόγος, σκέφτομαι. Άλλο ένα βάναυσο κύμα πόνου καταλαμβάνει την Μπέτσι, και οι αδερφές της προχωρούν για να της σηκώσουν τα πόδια και να τα κρατήσουν προς τα πίσω. «Μόλις σου πω, σπρώξε», της λέω. «Ένα. Δύο. Τρία». Βλέπω τη σύσπαση της Μπέτσι να κορυφώνεται και να τεντώνει την κοιλιά της. «Τώρα».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==