ΤΟ ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΠΟΤΑΜΙ 17 από δύο ώρες και εγώ του είπα αμέσως ότι δεν είχαμε καιρό για χάσιμο. Τα παιδιά της Μπέτσι έρχονται βρυχώμενα στον κόσμο, ασυνήθιστα γρήγορα και με δυνατές φωνές. Έχουν γυαλιστερά, κόκκινα πρόσωπα και ξεφωνίζουν με όλη τους τη δύναμη. Αλλά είναι τόσο μικρά, που –ακόμα και στο τέλος της κύησης– ο ποπός τους χωράει στην παλάμη μου. Μικρούλικα πλασματάκια. Ο Τζον είχε πάρει τις οδηγίες μου στα σοβαρά και προχωρούσε τόσο γρήγορα με το άλογο, που το σώμα μου ακόμη πονάει από τον ξέφρενο ρυθμό με τον οποίο διασχίσαμε το Χάλογουελ. Αλλά τώρα, που μόλις έχω φτάσει και έχω πάρει θέση, διαπιστώνω ότι το κεφάλι του μωρού έχει ήδη αρχίσει να φαίνεται. Οι συσπάσεις της Μπέτσι απέχουν τριάντα δευτερόλεπτα η μια από την άλλη. Αυτό το παιδί –όπως και τα άλλα της– βιάζεται να βρεθεί στην αγκαλιά της μάνας του. Ευτυχώς, η Μπέτσι έχει το κατάλληλο σώμα για γέννα. «Ήρθε η ώρα», της λέω και βάζω τα ζεστά χέρια μου στα δυο γόνατά της. Τα ανοίγω απαλά και βοηθώ τη νεαρή γυναίκα να τραβήξει το μεσοφόρι της πιο ψηλά στη γυμνή κοιλιά της, που είναι σκληρή και σφιγμένη στο αποκορύφωμα της σύσπασης. Η Μπέτσι σφίγγει τα δόντια, για να μην κλάψει. Ο τοκετός μεταμορφώνει κάθε γυναίκα σε αρχάρια. Κάθε φορά είναι η πρώτη φορά, και οι μόνες που είναι έμπειρες είναι οι γυναίκες που έχουν έρθει για να βοηθήσουν. Κι έτσι, η Μπέτσι έχει μαζέψει γύρω της τις γυναίκες της ζωής της: τη μάνα της, τις αδερφές της, την εξαδέρφη, τη θεία της. Η γέννα είναι μια συλλογική διαδικασία, και όλες τους αναλαμβάνουν αμέσως δράση όταν εκείνη χάνει το κουράγιο της και ουρλιάζει από τον πόνο. Ξέρουν τι σημαίνει αυτό. Ακόμα και εκείνες που δεν έχουν μια συγκεκριμένη εργασία, βρίσκουν κάτι να κάνουν. Βράζουν νερό. Συδαυλίζουν τη φωτιά. Διπλώνουν πανιά. Είναι μια καθαρά γυναικεία δουλειά.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==