17 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 Εννέα χρόνια μετά χι που δεν θα έβρεχε. Πρώτον, ο Ρις βρισκόταν στην Ουαλία και η βροχή ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της. Το καταλάβαινε αυτό, αλλά είχε έρθει με το αυτοκίνητο από το Λονδίνο εκείνη τη μέρα, όπου ο ήλιος έλαμπε και περνούσε μόνο κανένα συννεφάκι πού και πού. Υπέροχος γαλάζιος ουρανός, πράσινοι λόφοι που διαδέχονταν ο ένας τον άλλο. Ήταν μια από εκείνες τις μέρες που σε έκαναν να θέλεις να μάθεις να ζωγραφίζεις ή ίσως να αρχίσεις να γράφεις ποιήματα. Μόνο όταν μπήκε στο Ντουέινιαϊντ, το χωριουδάκι όπου ζούσε η οικογένειά του για αιώνες, άρχισε να ρίχνει καρεκλοπόδαρα. Πίστευε πως ήξερε πολύ καλά τον λόγο που συνέβαινε συχνά όλο αυτό. Κάνοντας έναν μορφασμό, ο Ρις πάρκαρε το νοικιασμένο αυτοκίνητο κοντά στην κεντρική οδό. Δεν χρειαζόταν να οδηγήσει, φυσικά. Θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιήσει μια Ταξιδιωτική Λίθο και να είχε μεταφερθεί εκεί στο άψε σβήσε, αλλά η επιμονή του να οδηγεί τσάτιζε τον πατέρα του, κάτι Ό
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==