∆ιάγραµµα χαρακτήρων Κέντζι Κιριγιάµα Ο πατέρας του Γιούκι. Πηγαίνει στο Φουνικούλι Φουνικούλα τα Χριστούγεννα, για να πει στον Γιούκι για το διαζύγιο από τη γυναίκα του, Αόι. Αόι Κιριγιάµα Η µητέρα του Γιούκι, σύζυγος του Κέντζι. Όταν γεννήθηκε ο Γιούκι, άφησε τη δουλειά της κι έτσι αποµακρύνθηκαν µε τον άντρα της. Πηγαίνει στο Φουνικούλι Φουνικούλα µε τον Κέντζι και τον Γιούκι τα Χριστούγεννα. Φουµίκο Κιγιοκάουα Θαµώνας στο Φουνικούλι Φουνικούλα. Πανέµορφη. Έχει επιστρέψει στο παρελθόν για να συναντήσει έναν πρώην αγαπηµένο. Γιούκι Κιριγιάµα Επτάχρονος µαθητής δηµοτικού. Μετάνιωσε που έκλαψε µπροστά στους γονείς του όταν ανακοίνωναν το διαζύγιό τους τα περασµένα Χριστούγεννα και θέλει να επιστρέψει στο παρελθόν. Γιέικο Χιράι Θαµώνας του Φουνικούλι Φουνικούλα. Ιδιοκτήτρια παραδοσιακού πανδοχείου. Έχει επιστρέψει στο παρελθόν, για να συναντήσει την αδερφή της που σκοτώθηκε σε τροχαίο. Κάζου Τοκίτα Σερβιτόρα στο καφέ Φουνικούλι Φουνικούλα. Σερβίρει τον καφέ στην τελετή µε την οποία οι πελάτες επιστρέφουν στο παρελθόν. Καγιόκο Μοτσιζούκι Σύζυγος του Φούµιο και µητέρα της Γιόκο. Τη συναντάει κρυφά ακόµα κι αφότου κλέφτηκε. Ναγκάρε Τοκίτα Ξάδερφος της Κάζου Τοκίτα και ιδιοκτήτης του καφέ. Είναι σαν γίγαντας, έχει σχεδόν δύο µέτρα ύψος. Φούµιο Μοτσιζούκι Ο άνδρας της Καγιόκο και πατέρας της Γιόκο. ∆εν τα καταφέρνει καλά στην επικοινωνία. Τα αληθινά του αισθήµατα πολλές φορές γίνονται αντιληπτά ως σκληρή κριτική. Εναντιώθηκε στον γάµο της Γιόκο κι εκείνη κατέληξε να κλεφτεί. Κέι Τοκίτα Σύζυγος του Ναγκάρε και µητέρα της Μίκι. Πέθανε στη γέννα της Μίκι λόγω καρδιακής πάθησης. Μίκι Τοκίτα Κόρη του Ναγκάρε Τοκίτα και της εκλιπούσας Κέι Τοκίτα. ∆ύο ετών. Γιόκο Καουασίµα Κόρη του Φούµιο και της Καγιόκο. Είναι αποφασισµένη να κάνει ό,τι βάλει στο µυαλό της. Τσουµούγκι Ίτο Πάντα µιλάει µε την Αγιάµε στη γλώσσα των σαµουράι. Είναι ερωτευµένη µε τον Χαγιάτο. Αγιάµε Μπατσουµπάρα Φίλη της Τσουµούγκι. Πολύ όµορφη και τόσο έξυπνη, που έγινε δεκτή στο κορυφαίο πανεπιστήµιο. Τετσούγια Καουασίµα Ο άνδρας µε τον οποίο κλέφτηκε η Γιόκο. Την κακοποιεί... Ριούτζι Σακούρα Σύζυγος της Μεγκούµι. Πυροσβέστης. Πέθανε λίγο πριν γεννηθεί το παιδί τους. Μεγκούµι Σακούρα Γυναίκα του Ριούτζι. Με το νεογέννητο µωρό της αγκαλιά επιστρέφει στο παρελθόν, για να δει τον Ριούτζι. Χαγιάτο Νανάσε Συµµαθητής της Τσουµούγκι και της Αγιάµε. Αρέσει στην Τσουµούγκι, αλλά σε εκείνον αρέσει η Αγιάµε. ; Παιδί του Ριούτζι και της Μεγκούµι. Είναι ακόµα νεογέννητο, δίχως όνοµα. επιστρέφει στο παρελθόν παντρεµένοι παιδί παιδί παιδί ξαδέρφη παιδί παντρεµένοι µιλάνε στη γλώσσα των σαµουράι του αρέσει της αρέσει θαµώνας θαµώνας παντρεµένοι παντρεµένοι παντρεµένοι επιστρέφει στο παρελθόν επιστρέφει στο παρελθόν
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ I Ο γιος 11 II Το παιδί δίχως όνομα 51 III Ο πατέρας 103 IV Βαλεντίνος 163
11 I Ο γιος Το καφέ όπου μπορούσες να ταξιδέψεις στο παρελθόν βρισκόταν στο Τζιμπότσο, μια συνοικία στην Κάντα της περιοχής Τσιγιόντα στο Τόκιο. Βρισκόταν κοντά στον σταθμό του τρένου και η ταμπέλα του ήταν τοποθετημένη στη γωνία ενός ήσυχου στενού. Το όνομα του καφέ ήταν Φουνικούλι Φουνικούλα. Είχε πάρει το όνομά του από το δημοφιλές ιταλικό παραδοσιακό τραγούδι της Νάπολης, το οποίο είχε παραγγελθεί για να γιορταστούν τα εγκαίνια του τραμ. «Προς τις πύρινες φλόγες του Βεζούβιου ας ανεβούμε την πλαγιά…» Αυτό λένε οι ιαπωνικοί στίχοι του τραγουδιού, τη μελωδία του οποίου οι περισσότεροι την έχουν ακούσει τουλάχιστον μία φορά. Τα παιδιά στην Ιαπωνία την ξέρουν ως τη μελωδία του «The Imps’s Trousers», μιας παρω-
TOSHIKAZU KAWAGUCHI 12 δίας του τραγουδιού. Για ποιο λόγο το καφέ πήρε το όνομά του από ένα ιταλικό παραδοσιακό τραγούδι δεν ήξερε ούτε καν ο ιδιοκτήτης. Το όνομα του ιδιοκτήτη, που φορούσε πάντα στολή μάγειρα, ήταν Ναγκάρε Τοκίτα. Πανύψηλος, πάνω από δύο μέτρα, ο Ναγκάρε ήταν ένας αμίλητος άντρας με διαπεραστικά, στενά μάτια, σαν σχισμές. Ήταν στωικός κι η ηρεμία του θύμιζε παντοδύναμο άγαλμα-φύλακα ναού. Η σύζυγός του, Κέι Τοκίτα, δούλευε κάποτε στο καφέ ως σερβιτόρα. Πάντα χαμογελούσε με τα μεγάλα, λαμπερά της μάτια, ήταν ανέμελη και αθώα, και είχε φιλική και ζεστή προσωπικότητα. Δυστυχώς, πριν από δύο χρόνια, μια καρδιοπάθεια της είχε στοιχίσει τη ζωή και άφησε πίσω την κόρη τους, τη Μίκι, που είχε κι εκείνη μεγάλα, λαμπερά μάτια, σαν τη μητέρα της. Η Κάζου Τοκίτα, η σερβιτόρα, ήταν ξαδέρφη του Ναγκάρε. Είχε ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα και στενά, αμυγδαλωτά μάτια, ίσια μύτη και ροδαλά χείλη. Όλοι θα συμφωνούσαν ότι ήταν όμορφη αν τους το επισήμανε κάποιος, αλλά δεν είχε τίποτα ξεχωριστό που να την κάνει αλησμόνητη. Αν έκλειναν τα μάτια τους, θα δυσκολεύονταν να θυμηθούν την όψη της – έμοιαζε με νεαρό κορίτσι και με ήρεμη, ώριμη γυναίκα ταυτόχρονα. Ήταν λιγομίλητη από τη φύση της και μερικοί πελάτες έλεγαν ότι ήταν σχεδόν αδύνατο να της πιάσουν κουβέντα. Μάλιστα κυκλοφορούσε μια φήμη ότι η παρουσία της ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, σαν να ήταν φάντασμα. Όμως αυτή την περίοδο μόνο η Κάζου σέρβιρε τον καφέ που σε ταξίδευε στο παρελθόν.
ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ 13 Ο Ναγκάρε είχε το όνομα της οικογένειας Τοκίτα, αλλά επειδή ήταν άντρας, δεν μπορούσε να σερβίρει τον καφέ. Αυτή την ικανότητα την είχαν μόνο οι γυναίκες της οικογένειας Τοκίτα. Πολλές φορές ένας πελάτης έλεγε «Σέρβιρε λοιπόν τον καφέ», μόλις μάθαινε από την Κάζου ότι μπορούσε να ταξιδέψει στο παρελθόν αν του τον σέρβιρε. Αλλά για να συμβεί αυτό… για να μπορέσει ένας πελάτης να επιστρέψει στο παρελθόν, έπρεπε να τηρούνται κάποιοι ενοχλητικοί –εξαιρετικά ενοχλητικοί– κανόνες. Πρώτον και κύριον: ο περιορισμένος χρόνος. Βλέπετε, το χρονικό διάστημα που μπορεί να μείνει κανείς στο παρελθόν ξεκινά από τη στιγμή που η Κάζου σερβίρει τον καφέ και τελειώνει λίγο πριν κρυώσει ο καφές. Αυτό αποθαρρύνει όσους το μαθαίνουν: «Τι; Είναι όντως για τόσο λίγο;» Τι θα μπορούσες να κάνεις μέχρι να κρυώσει ένα φλιτζάνι καφές; Είχες στη διάθεσή σου το πολύ δέκα λεπτά. Προλάβαινες, ίσως, να φας ένα μπολ στιγμιαία νουντλς. Πέντε λεπτά να βράσει το νερό, συν άλλα τρία λεπτά αναμονής αφού ρίξεις τα νουντλς και δύο λεπτά για να τα φας. Αν ήσουν σε εστιατόριο, δέκα λεπτά δεν θα έφταναν για να σου σερβιριστεί ό,τι κι αν έχεις παραγγείλει. Θα περίμενε κανείς ότι αυτό θα αποθάρρυνε τους πάντες. Όμως κάποιοι λένε: «Δεν βαριέσαι… και πάλι, αν έχω την ευκαιρία να επιστρέψω στο παρελθόν…» Ωστόσο, στο άκουσμα του επόμενου κανόνα, σχεδόν όλοι οι πελάτες καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: «Αν ισχύει αυτό, τότε δεν βρίσκω κανένα νόημα να επιστρέψω».
TOSHIKAZU KAWAGUCHI 14 Ο λόγος που εγκαταλείπουν είναι ο κανόνας που λέει πως ό,τι κι αν κάνεις στο παρελθόν, δεν θα αλλάξει το παρόν. Μετανιώνεις και γι’ αυτά που έκανες και γι’ αυτά που δεν έκανες. Μετανιώνεις για κάτι που έκανες επειδή δεν μπορείς να το αναιρέσεις ή επειδή το αποτέλεσμα ήταν κακό, π.χ. πλήγωσες κάποιον με ένα σκληρό σχόλιο ή νιώθεις χάλια αφότου εξομολογήθηκες τον έρωτά σου. Αντίθετα, μετανιώνεις για κάτι που δεν έκανες επειδή άφησες πράγματα ανείπωτα ή δεν εξέφρασες τον έρωτά σου. Ο πιο συνηθισμένος λόγος που θέλει κανείς να επιστρέψει στο παρελθόν είναι να ξανακάνει κάτι. Αλλά, εφόσον ό,τι κι αν κάνεις στο παρελθόν, το παρόν δεν θα αλλάξει, είναι λογικό να πει κανείς: «Τότε ποιο το νόημα;» Να ξέρεις όμως – αυτοί δεν είναι οι μοναδικοί κανόνες που διέπουν την επιστροφή στο παρελθόν. Για να κάνεις αυτό το ταξίδι, πρέπει να καθίσεις σε μια συγκεκριμένη καρέκλα στο καφέ. Αυτή η καρέκλα, ωστόσο, είναι πιασμένη. Και θα πρέπει να περιμένεις μέχρι η πελάτισσα που κάθεται εκεί να σηκωθεί για να πάει στην τουαλέτα. Αν έχεις τύχη και καταφέρεις να καθίσεις στην καρέκλα και επιστρέψεις στο παρελθόν, δεν πρέπει στιγμή να σηκωθείς. Επίσης υπάρχει περιορισμός στα άτομα που μπορείς να δεις – μόνο αυτά που έχουν επισκεφτεί το καφέ στο παρελθόν.
ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ 15 Αφού άκουγαν τόσους εκνευριστικούς κανόνες, μερικοί δύσπιστοι πελάτες αναφωνούν: «Μάλλον κρύβετε την αλήθεια ότι απλώς είναι αδύνατο να επιστρέψεις στο παρελθόν». Σε τέτοιες περιπτώσεις, η Κάζου, αντί να αρχίσει καβγά, παραμένει ψύχραιμη και απαντά «Ό,τι πείτε». Άλλωστε, η απόφαση επιστροφής στο παρελθόν είναι του πελάτη και της φαίνεται πολύ κουραστικό να φέρει αντιρρήσεις. Ο Γιούκι Κιριγιάμα ήταν επτά χρονών. Στην πλάτη του κουβαλούσε μια σάκα από γυαλιστερό μαύρο δέρμα. «Συγγνώμη, μπορώ να ρωτήσω κάτι;» Συνήθως δεν άκουγες τέτοια ευγενική και όλο σεβασμό διατύπωση από παιδιά της ηλικίας του. Το κοντομάνικο πουκάμισο της στολής του ονομαστού ιδιωτικού δημοτικού σχολείου του άφηνε να φανούν τα λευκά του μπράτσα. Η ευθυτενής στάση του και η στητή σπονδυλική στήλη φανέρωναν καλή ανατροφή. Ήταν τέλη Ιουνίου και πολύ νωρίς για να τερετίζουν τα τζιτζίκια, αλλά ο ήλιος έκαιγε σαν να ήταν κατακαλόκαιρο. Σε αντίθεση με τη συγκροτημένη έκφρασή του, ο ιδρώτας που κυλούσε στο πρόσωπό του πρόδιδε χαριτωμένα την παιδική του ηλικία. «Ασφαλώς, πες μου», απάντησε η Κάζου Τοκίτα. Είχε σταματήσει τη δουλειά της και είχε πλησιάσει το παιδί. Είτε συνομιλούσε με ενήλικες είτε με παιδιά, η Κάζου χρησιμοποιούσε τον ίδιο τρόπο ομιλίας.
TOSHIKAZU KAWAGUCHI 16 «Άκουσα μια φήμη ότι αν έρθω σ’ αυτό το καφέ, μπορώ να επιστρέψω στο παρελθόν. Είναι αλήθεια;» Χωρίς να σκουπίσει τον ιδρώτα που κυλούσε στο πρόσωπό του, ο Γιούκι κοίταξε την Κάζου. Η Φουμίκο Κιγιοκάουα, θαμώνας του καφέ που είχε επιστρέψει στο παρελθόν πριν από τρία χρόνια, δεν κρατήθηκε και παρενέβη: «Πηγαίνεις δημοτικό, σωστά; Πού άκουσες αυτή τη φήμη;» Του μιλούσε με τον τόνο που μιλούν οι ενήλικες στα παιδιά, σαν να έλεγε στην πραγματικότητα: Μη μου πεις ότι σκέφτεσαι να γυρίσεις στο παρελθόν; Δεν είχε έρθει ποτέ άλλοτε κάποιο παιδί στο καφέ θέλοντας να κάνει αυτό το πράγμα – αν όντως ο Γιούκι είχε έρθει γι’ αυτό, θα ήταν ο μικρότερος που θα το έκανε. Αλλά θα έπρεπε να πιει ολόκληρο το φλιτζάνι καφέ που θα σέρβιρε η Κάζου, και η Φουμίκο σκεφτόταν ότι ένας μαθητής δημοτικού παραήταν μικρός για να πιει καφέ. «Όσο ζούσαν μαζί ακόμα η μαμά και ο μπαμπάς, είχα ακούσει ιστορίες γι’ αυτό το καφέ από τον παππού μου». «Θεέ μου». Η Φουμίκο σκοτείνιασε και κοίταξε την Κάζου. Είναι χωρισμένοι οι γονείς του; Η Κάζου αγνόησε τη βουβή απορία της Φουμίκο και χωρίς να κουνήσει βλέφαρο, απάντησε: «Ναι, αλήθεια είναι».
ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ 17 Ανυπέρβλητες διαφορές. Αυτός είναι μακράν ο πιο συνηθισμένος λόγος διαζυγίου στην εποχή μας. Άλλοι συνηθισμένοι λόγοι είναι οι οικονομικές δυσκολίες, η ενδοοικογενειακή βία και η απιστία. Για ένα συνηθισμένο διαζύγιο, θα ήταν λογικό να υποθέσουμε ότι συντρέχουν πολλοί λόγοι. Παρομοίως, ο όρος «ανυπέρβλητες διαφορές» δεν αναφέρεται σε ένα μόνο στοιχείο: Χρησιμοποιείται για να περιγράψει έναν συνδυασμό διάφορων ανεπιθύμητων συμπεριφορών ή συναισθήματα διαρκούς δυσαρέσκειας σε μια σχέση, που είναι δύσκολο να αγνοηθούν ή να ξεπεραστούν. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, στην Ιαπωνία ένα ή δύο στα χίλια άτομα είναι διαζευγμένα. Ένας λόγος είναι ότι πλέον είναι πιο εύκολο να πάρεις διαζύγιο. Οι οικογενειακές και κοινωνικές αξίες αλλάζουν. Πλέον λιγότερες οικογένειες μπαίνουν στον κόπο να γνωριστούν με τους γείτονές τους όταν μετακομίζουν. Μάλιστα, δεν είναι ασυνήθιστο οι κάτοικοι πολυκατοικιών σε αστικές περιοχές να μην γνωρίζουν καν τα πρόσωπα των γειτόνων τους. Επίσης, με τη δημοτικότητα των smartphones και των webcams μπορούμε πλέον να επικοινωνούμε με φίλους και αγαπημένα πρόσωπα, ακόμη κι αν βρίσκονται μακριά. Έτσι λοιπόν, τα καταφέρνουμε μια χαρά χωρίς να δημιουργούμε νέες σχέσεις στη γειτονιά ή στο τετράγωνο, και πιθανότατα σε αυτό οφείλεται, μεταξύ άλλων, ο αυξανόμενος αριθμός των πυρηνικών οικογενειών. Ωστόσο, η πυρηνική μονάδα διασπάται περαιτέρω, και πλέον δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στο άτομο. Μάλιστα, αυτή είναι μια
TOSHIKAZU KAWAGUCHI 18 αυξανόμενη τάση στο νοικοκυριό, και οι σύζυγοι ζουν όλο και πιο συχνά ως άτομα. Μεγάλο μέρος του άγχους που βιώνουν οι άνθρωποι στη ζωή τους πηγάζει από τις σχέσεις τους με άτομα του άμεσου περιβάλλοντός τους όπως η μητέρα ή ο πατέρας, το παιδί, ο αδερφός ή η αδερφή, ο φίλος, ο συνάδελφος ή, φυσικά, ο ή η σύζυγος. Όταν δύο άνθρωποι που ζούσε ο καθένας με τον δικό του τρόπο και τις συνήθειές του παντρεύονται και αρχίζουν να μένουν μαζί, αναπόφευκτα θα περνούν πολύ κοινό χρόνο. Φυσικά, δεδομένου ότι και οι δύο σύντροφοι έχουν αναγνωρίσει ο ένας τον άλλον ως σύντροφο ζωής και έχουν ξεκινήσει τον έγγαμο βίο, είναι απαραίτητο να προσαρμόσουν τον τρόπο ζωής και τις συνήθειές τους ώστε να διευκολύνει ο ένας τον άλλον. Όσο υπάρχει αγάπη, αυτές οι προσαρμογές θεωρούνται πηγή ευτυχίας και φρεσκάδας στη σχέση τους. Αλλά αν η αγάπη αρχίσει να ξεθωριάζει και θεριέψει ο ατομικισμός, μπορεί να προκύψουν προβλήματα και τα πράγματα που ήταν ανεκτά χάρη στην αγάπη να είναι πλέον αφόρητα, και αυτή η κατάρρευση δεν οφείλεται απαραίτητα σε λόγους που προσδιορίζονται εύκολα όπως χρήματα, ενδοοικογενειακή βία ή απιστία. Πράγματα που συγχωρούσες σε μια φιλία μπορεί αργότερα να γίνουν ανυπόφορα. Ένα τέτοιο σημείο καμπής μπορεί να υπάρξει όταν μια φιλική σχέση γίνει ερωτική, όταν το ζευγάρι αρχίσει να συζεί ή όταν παντρευτεί. Οι ανυπέρβλητες διαφορές δεν μπορούν να συμπυκνωθούν σε ξεκάθαρους λόγους. Απλώς τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά και η κατάσταση γίνεται αβάσταχτη και
ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ 19 άβολη. Παρ’ όλα αυτά, τα εμπλεκόμενα μέρη δεν μισούν το ένα το άλλο. Αν δεν ήμασταν παντρεμένοι, θα τα πηγαίναμε μια χαρά. Η ιδέα της επιστροφής σε μια παλιότερη, πιο φιλική σχέση γίνεται αντιληπτή ως ένας τρόπος να γλιτώσεις την ένταση που προκύπτει όταν συνέχεια περπατάς σε τεντωμένο σχοινί και κρατάς ισορροπίες. Τα πηγαίναμε καλύτερα πριν παντρευτούμε, ας επιστρέψουμε σε εκείνη την κατάσταση. Απ’ ό,τι φαίνεται, μόνο μία επιλογή υπάρχει για να απαλλαγείς από το άγχος και να μην καταλήξεις να αντιπαθείς την οικογένειά σου. Ας κάνουμε μια καινούρια αρχή κι ας δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία. Και η επιλογή είναι το διαζύγιο. Αυτό είναι, φυσικά, μόνο ένα παράδειγμα και δεν ισχύει για όλα τα ζευγάρια που χωρίζουν. Υπήρχε όμως ένα αγόρι που, καθώς είχε βρεθεί στο επίκεντρο της κρίσης ατομικισμού των γονιών του, υπέφερε από όλη αυτή την κατάσταση. Ο Γιούκι μετάνιωνε για εκείνη τη φορά που είχε ξεσπάσει σε κλάματα σε αυτό το καφέ. Όλα είχαν ξεκινήσει την ώρα του πρωινού τα περσινά Χριστούγεννα. Ξαφνικά, ο πατέρας του, ο Κέντζι είπε: «Γιούκι, τι λες να πάμε στην Ντίσνεϊλαντ;»
TOSHIKAZU KAWAGUCHI 20 Ο Γιούκι τα ’χασε: ο Κέντζι συχνά έλεγε ότι είχε πολλή δουλειά και σπάνια ήταν στο σπίτι. «Δεν έχεις δουλειά;» «Τι; Δεν σου αρέσει η ιδέα;» «Όχι. Δεν είναι αυτό». Ο Γιούκι έριξε μια ματιά στην άλλη πλευρά του τραπεζιού, στη μητέρα του, την Αόι, που έτρωγε φρυγανισμένο ψωμί. Όποτε η Αόι ρωτούσε τη γνώμη του Κέντζι για κάτι, εκείνος πάντα έλεγε: «Έχω δουλειά, αφήνω τα ζητήματα του σπιτιού σε σένα», έτσι ο Γιούκι θεώρησε ότι έπρεπε να συμβουλευτεί τη μητέρα του πριν δεχτεί την πρόσκληση του πατέρα του. «Ωραίο μου φαίνεται. Είναι Χριστούγεννα, άλλωστε, σωστά;» είπε η Αόι. «Ακριβώς», συμφώνησε ο Κέντζι. Ο Γιούκι είχε καιρό να δει την Αόι να χαμογελά μπροστά στον Κέντζι, οπότε αναφώνησε με χαρά: «Εντάξει, πάμε!» Πήγαν στη Ντίσνεϊλαντ με το αυτοκίνητο. Οδηγούσε η Αόι και ο Γιούκι καθόταν στη θέση του συνοδηγού. Στην αρχή η διαδρομή κυλούσε ομαλά, έκαναν μόλις είκοσι λεπτά από το σπίτι τους, στην Κάντα, στο κέντρο του Τόκιο, μέσω του μητροπολιτικού Εξπρές Αυτοκινητόδρομου 4, ως τον κόμβο Κασάι, και έπειτα στην οδό Μπέισορ. Αλλά ήταν Χριστούγεννα και είχε μεγάλη συμφόρηση. «Σου είπα ότι έπρεπε να βγούμε στη διασταύρωση Ουραϊάσου.» «Να οδηγούσες εσύ τότε». «Τι; Εσύ προσφέρθηκες».
ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ 21 «Μόνο επειδή είπες ότι ήθελες να κάνεις λίγη δουλειά στο αυτοκίνητο. Μεγάλο θράσος να μου λες πώς θα οδηγήσω». Ο Κέντζι και η Αόι μάλωναν έτσι από την ώρα που έφυγαν από το σπίτι, όπως κάθε μέρα. Είχαν αρχίσει να τσακώνονται για ασήμαντα θέματα πριν από μερικά χρόνια: Η αιτία ήταν οι διαφορετικές αξίες και πεποιθήσεις τους σχετικά με τη δουλειά και την ανατροφή του παιδιού. Όταν γεννήθηκε ο Γιούκι, η Αόι σκεφτόταν να τον στείλει στον παιδικό σταθμό και να επιστρέψει στη δουλειά της, στη διαφημιστική εταιρεία. Ωστόσο, ο Κέντζι επέμεινε: «Θέλω να αφιερώσεις την ενέργεια σου στη μητρότητα, επειδή τα πρώτα του χρόνια, μέχρι να κλείσει τα τρία, θα έχουν τεράστιο αντίκτυπο στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του». «Ναι, δεν έχεις άδικο. Εντάξει, νομίζω ότι μπορώ να αντέξω να μπει η καριέρα μου σε αναμονή μέχρι να γίνει τριών ο Γιούκι», είπε η Αόι, κατανοώντας την οπτική του Κέντζι. Ο Κέντζι δεν απάντησε, αλλά δεν του άρεσε η λέξη της Αόι «αντέξω». Γιατί το κάνει να φαίνεται σαν να ζητάω πολλά; Δεν θα έπρεπε το μητρικό ένστικτο να δίνει προτεραιότητα στο παιδί; Δεν είχε τίποτα κακό η σκέψη της Αόι. Απλώς έδειχνε πόσο δύσκολη θα της ήταν η αναμονή μέχρι να επιστρέψει στη δουλειά που αγαπούσε. Παρόλο που στην πραγματικότητα σκεφτόταν Η ανατροφή του Γιούκι είναι πολύ πιο σημαντική για μένα από τη δουλειά μου, δεν το είπε στον Κέντζι.
www.klidarithmos.grRkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==