7 I Ο σύζυγος «Και δηλαδή ό,τι κι αν κάνεις, το παρόν δεν αλλάζει;» Ο Μόντζι Καντοκούρα έγειρε απορημένος το γκριζομάλλικο κεφάλι του. Ένα πέταλο από άνθος κερασιάς έπεσε στο πάτωμα. Στην αμυδρή λάμψη από τα φωτιστικά, που έδιναν μια απόχρωση σέπιας στον χώρο και ήταν η μοναδική πηγή φωτός του καφέ, προσπαθούσε να διακρίνει τι ήταν γραμμένο στο σημειωματάριό του, σκύβοντας τόσο κοντά, που το πρόσωπό του σχεδόν άγγιζε τη σελίδα. «Τι σημαίνει αυτό ακριβώς;» «Θα μπορούσα να το εξηγήσω ως εξής…» Στην ερώτηση του Καντοκούρα απαντούσε ο Ναγκάρε Τοκίτα, ένας πελώριος άντρας, πάνω από δύο μέτρα ύψος. Ήταν ο ιδιοκτήτης του καφέ και φορούσε πάντοτε άσπρη στολή μάγειρα. «Πάρε για παράδειγμα αυτή την ταμειακή μηχανή. Δύσκολα βρίσκεις πιο παλιά στην Ιαπωνία. Μου έχουν πει ότι είναι πολύ σπάνια. Επίσης, ακόμα και άδεια, ζυγίζει
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==