Πριν πούμε αντίο

TOSHIKAZU KAWAGUCHI 16 τώνται από το πώς θα το πάρει. Η ανάμνηση και τα συναισθήματα που ανακύπτουν απ’ την πληροφορία είναι δικά του. Είναι έξω από το πεδίο επίδρασης του κανόνα». Στο άκουσμα της εξήγησης, το πρόσωπο του Καντοκούρα φωτίστηκε αισθητά. Σηκώθηκε όρθιος. «Αν είναι έτσι, χαίρομαι. Μου έφυγε ένα βάρος. Θα ήθελα τώρα να ζητήσω κάτι. Μπορώ, παρακαλώ, να επιστρέψω στην εποχή πριν η γυναίκα μου περιέλθει σε κατάσταση φυτού;» Έκανε μια βαθιά υπόκλιση. «Όπως θέλεις», απάντησε ατάραχη η Κάζου. Η Φουμίκο κοίταξε την Κάζου και χτύπησε δυνατά παλαμάκια, ενώ ο Ναγκάρε φαινόταν τελείως σαστισμένος. Δεν ήταν κάποιος καινούριος κανόνας, αλλά γεγονός. Ήταν κρυμμένο στη σκιά του δεύτερου κανόνα και το έβγαλαν στο φως οι ερωτήσεις του Καντοκούρα. Αν επιστρέψεις στο παρελθόν, το παρόν δεν πρόκειται να αλλάξει όσο κι αν προσπαθήσεις. Υπήρχε όμως μια προϋπόθεση: Παρόλο που ο κανόνας μπορούσε να αποτρέψει την αλλαγή του παρόντος σε οποιεσδήποτε συνθήκες, δεν επηρέαζε τη μνήμη των ανθρώπων. Αντί να δώσει βάση στον κανόνα που έλεγε ότι το παρόν δεν άλλαζε, ο Καντοκούρα εστίασε στο πώς επιδρούσε ο κανόνας αυτός στη μνήμη. Ίσως να είναι σημαντική παράμετρος. Αντιλαμβανόμενος τις σοβαρές προεκτάσεις του κανόνα, ο Ναγκάρε συνοφρυώθηκε ακόμα περισσότερο και κοίταξε το ταβάνι. «Τώρα, όσον αφορά τους άλλους κανόνες…» είπε η Κάζου, συνεχίζοντας την εξήγησή της. Αλλά οι άλλοι κα-

RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==