rΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΣΥΝΟΨΗ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ...................... 9 ΠΡΟΛΟΓΟΣ: Ρουντ . . . . . . . . . . . . . . . . . .................. 21 ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΣΟΡΜΗΣΗ I. Το πρόσωπο στο νερό . . . . . . . . . . . . . . .............. 61 II. Νεοϋορκέζικο πανηγύρι . . . . . . . . . . . . . ............. 76 III. Μία . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ...................... 103 IV. Συνομιλία . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ................... 124 V. Οβερόλζερ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 162 VI. Ο Δρόμος του Ελντ . . . . . . . . . . . . . . . ............... 178 VII. Προσόρμηση . . . . . . . . . . . . . . . . . . .................. 210 ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ I. Το περίπτερο . . . . . . . . . . . . . . . . . .................. 257 II. Ξερή στρέψη . . . . . . . . . . . . . . . . . . .................. 302 III. Η ιστορία του ιερέα (Νέα Υόρκη) . . . . . . . . . ......... 318 IV. Η ιστορία του ιερέα συνεχίζεται (κρυφοί αυτοκινητόδρομοι) . . . . . . . . . . . ............ 367 V. Η ιστορία του Γκρίζου Ντικ . . . . . . . . . . . ............ 395 VI. Η ιστορία του πάππου . . . . . . . . . . . . . .............. 424
VII. Νυχτερινό, πείνα . . . . . . . . . . . . . . . ................ 456 VIII. Το μαγαζί του Τουκ· η ανεύρετη πόρτα . . . . . . ...... 476 IX. Η ιστορία του ιερέα ολοκληρώνεται (ανεύρετη) . . ... 510 ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ ΟΙ ΛΥΚΟΙ I. Μυστικά . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .................... 581 II. Το Δόγκαν, μέρος πρώτο . . . . . . . . . . . . ............ 617 III. Το Δόγκαν, μέρος δεύτερο . . . . . . . . . . . ............ 671 IV. Ο αυλητής . . . . . . . . . . . . . . . . . . ................... 705 V. Η συνάντηση του λαού . . . . . . . . . . . . . ............. 728 VI. Πριν από την καταιγίδα . . . . . . . . . . . . ............. 749 VII. Οι λύκοι . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .................... 791 ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Η Σπηλιά της Πόρτας . . . . . . . . . . ........... 843 ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ . . . . . . . . . . . ............. 857 ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ . . . . . . . . . . ........... 859 STEPHEN KING 6
Αυτό το βιβλίο είναι για τον Φρανκ Μάλερ, που ακούει τις φωνές στο κεφάλι μου.
“Someone Saved My Life Tonight” by Elton John and Bernie Taupin © 1975 Happenstance Limited and Rouge Booze, Inc. All Rights in U.S. administered by WB Music Corp. All Rights outside U.S. administered by Muziekuitgeverij Artemis B.V. All Rights Reserved. Used by permission. WARNER BROS. PUBLICATIONS U.S., INC., Miami, FL 33014 “The Wandering Boy” © Song/ATV Tunes LLC All rights administered by Sony/ATV Music Publishing, 8 Music Square West, Nashville, TN 37203. All rights reserved. Used by permission. “The Magnificent Seven” MGM Consumer Products, a division of Metro-Goldwyn-Mayer Home Entertainment LLC, a wholly owned subsidiary of Metro-Goldwyn-Mayer Studios Inc. Used by permission.
9 ΣΥΝΟΨΗ Οι Λύκοι της Κάλα είναι ο πέμπτος τόμος μιας μεγαλύτερης ιστο- ρίας που είναι εμπνευσμένη από το αφηγηματικό ποίημα του Ρόμπερτ Μπράουνινγκ «Ο Νεαρός Ρόλαντ Ήρθε στον Μαύρο Πύργο». Ο έκτος, με τίτλο «Το Τραγούδι της Σουζάνας», εκδόθηκε επίσης το 2005. Ο έβδομος και τελευταίος, με τίτλο «Ο Μαύρος Πύργος», εκδόθηκε το 2006. Ο πρώτος τόμος, με τίτλο «Ο Πιστολέρο», αφηγείται πώς ο Ρόλαντ Ντεσέιν από τη Γαλαάδ κυνηγά και τελικά προφταίνει τον Γουόλτερ, τον μαυροντυμένο άντρα, που παρίστανε τον φίλο του πατέρα του Ρόλαντ, αλλά στην πραγματικότητα υπηρετούσε τον Πορφυρό Βασιλιά στον μακρινό Έσχατο Κόσμο. Η συνάντησή του με τον μισο-ανθρώπινο Γουόλτερ είναι για τον Ρόλαντ ένα βήμα στον δρόμο προς τον Μαύρο Πύργο, όπου ελπίζει ότι η όλο και ταχύτερη καταστροφή του Μέσου Κόσμου και ο αργός θάνατος των Ακτίνων μπορούν να εμποδιστούν ή ακόμα και να αναστραφούν. Ο υπότιτλος αυτού του μυθιστορήματος είναι ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ. Ο Μαύρος Πύργος είναι η εμμονή του Ρόλαντ, το Άγιο Δισκοπότηρό του, ο μοναδικός λόγος για τον οποίο είναι ζωντανός όταν τον συναντούμε. Μαθαίνουμε πώς ο Μάρτεν προσπάθησε, όταν ο Ρόλαντ ήταν ακόμη αγόρι, να τον στείλει ατιμασμένο στη Δύση, βγάζοντάς τον έτσι από τη σκακιέρα. Ο Ρόλαντ όμως ανατρέπει το σχέδιο του Μάρτεν, κυρίως χάρη στην επιλογή όπλου που κάνει στη δοκιμασία της ενηλικίωσής του. Ο Στίβεν Ντεσέιν, ο πατέρας του Ρόλαντ, στέλνει τον γιο του και δύο φίλους του, τον Κάθμπερτ Όλγκουντ και τον Άλεν Τζονς, στην
STEPHEN KING 10 παραθαλάσσια βαρονία του Μέτζις, κυρίως για να είναι το αγόρι μακριά από τα χέρια του Γουόλτερ. Εκεί ο Ρόλαντ γνωρίζει κι ερωτεύεται τη Σούζαν Ντελγκάντο, που έχει προκαλέσει τη δυσμένεια μιας μάγισσας. Η Ρέα του Κόος ζηλεύει την ομορφιά της κοπέλας και είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη, γιατί έχει στα χέρια της μία από τις μεγάλες γυάλινες σφαίρες που είναι γνωστές ως Καμπύλες του Ουράνιου Τόξου… ή Σφαίρες του Μάγου. Υπάρχουν δεκατρείς συνολικά, και η πιο ισχυρή κι επικίνδυνη είναι η Μαύρη Δεκατρία. Ο Ρόλαντ και οι φίλοι του ζουν πολλές περιπέτειες στο Μέτζις και, παρότι ξεφεύγουν ζωντανοί (και έχοντας πάρει τη ροζ Καμπύλη του Ουράνιου Τόξου), η Σούζαν Ντελγκάντο, η όμορφη κοπέλα στο παράθυρο, καίγεται στην πυρά. Αυτή η ιστορία λέγεται στον τέταρτο τόμο, με τίτλο «Ο Μάγος και η Γυάλινη Σφαίρα». Ο υπότιτλος αυτού του μυθιστορήματος είναι ΑΝΑΔΡΟΜΗ. Στην πορεία των ιστοριών του Πύργου ανακαλύπτουμε ότι ο κόσμος του πιστολέρο σχετίζεται με τον δικό μας κατά τρόπους θεμελιώδεις και τρομερούς. Η πρώτη από αυτές τις σχέσεις αποκαλύπτεται όταν ο Τζέικ, ένα αγόρι από τη Νέα Υόρκη του 1977, συναντά τον Ρόλαντ σε ένα πανδοχείο στην έρημο, πολλά χρόνια μετά τον θάνατο της Σούζαν Ντελγκάντο. Υπάρχουν πόρτες ανάμεσα στον κόσμο του Ρόλαντ και τον δικό μας, και μία από αυτές είναι ο θάνατος. Ο Τζέικ βρέθηκε στο πανδοχείο αφού τον έσπρωξαν στην 43η Οδό και τον χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Ο οδηγός του αυτοκινήτου ήταν κάποιος Ενρίκο Μπαλάζαρ. Αυτός που τον έσπρωξε ήταν ένας ψυχοπαθής φονιάς ονόματι Τζακ Μορτ, ο αντιπρόσωπος του Γουόλτερ, στο επίπεδο της Νέας Υόρκης, του Μαύρου Πύργου. Προτού ο Τζέικ και ο Ρόλαντ φτάσουν τον Γουόλτερ, ο Τζέικ πεθαίνει ξανά… αυτή τη φορά γιατί ο πιστολέρο, όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με την οδυνηρή επιλογή ανάμεσα σε αυτόν τον συμβολικό γιο και τον Μαύρο Πύργο, επιλέγει τον Πύργο. Τα τελευταία λόγια του Τζέικ προτού γκρεμιστεί στην άβυσσο είναι: «Φύγε λοιπόν… υπάρχουν κι άλλοι κόσμοι πέρα απ’ αυτόν».
Ο ΜΑΎΡΟΣ ΠΎΡΓΟΣ V: ΟΙ ΛΥΚΟΙ ΤΗΣ ΚΑΛΑ 11 Ο Ρόλαντ και ο Γουόλτερ έρχονται αντιμέτωποι για τελευταία φορά κοντά στη Δυτική Θάλασσα. Σε μια μακρά νυχτερινή συνομιλία, ο μαυροντυμένος άντρας λέει το μέλλον του Ρόλαντ με μια παράξενη τράπουλα Ταρό, εφιστώντας ιδιαίτερα την προσοχή του Ρόλαντ σε τρία χαρτιά, στον Δεσμώτη, στην Κυρά των Σκιών και στον Θάνατο («αλλά όχι για εσένα, πιστολέρο»). Ο τόμος με τίτλο «Το Κάλεσμα των Τριών» και υπότιτλο ΑΝΑΝΕΩΣΗ αρχίζει στην ακτή της Δυτικής Θάλασσας λίγη ώρα αφότου ο Ρόλαντ ξυπνά μετά την αναμέτρησή του με τον Γουόλτερ. Ο αποκαμωμένος πιστολέρο δέχεται επίθεση από μια ορδή σαρκοφάγων «αστακοτεράτων» και, προτού προλάβει να ξεφύγει, χάνει δυο δάχτυλα του δεξιού του χεριού και μολύνεται σοβαρά. Ο Ρόλαντ συνεχίζει το ταξίδι του στην ακτή της Δυτικής Θάλασσας, αν και είναι άρρωστος, και μάλλον πεθαίνει. Στον δρόμο του συναντά τρεις πόρτες που στέκουν χωρίς στήριγμα στην ακρογιαλιά. Αυτές βγάζουν στη Νέα Υόρκη σε τρία διαφορετικά πότε. Από το 1987, ο Ρόλαντ καλεί τον Έντι Ντιν, έναν εθισμένο στην ηρωίνη. Από το 1964, καλεί την Οντέτα Σουζάνα Χολμς, μια γυναίκα που έχασε τα πόδια της όταν ένας ψυχοπαθής ονόματι Τζακ Μορτ την έσπρωξε μπροστά σε έναν συρμό του μετρό. Είναι η Κυρά των Σκιών, με έναν βίαιο «άλλον» εαυτό κρυμμένο στο μυαλό της. Αυτή η κρυμμένη γυναίκα, η βίαιη και πανούργα Ντέτα Γουόκερ, είναι αποφασισμένη να σκοτώσει και τον Ρόλαντ και τον Έντι όταν ο πιστολέρο την τραβά στον Μέσο Κόσμο. Ο Ρόλαντ νομίζει ότι ίσως έχει καλέσει τρεις παίρνοντας μαζί του τον Έντι και την Οντέτα, μιας και η Οντέτα στην πραγματικότητα είναι δύο προσωπικότητες· ωστόσο, όταν η Οντέτα και η Ντέτα συγχωνεύονται και γίνονται μία γυναίκα, η Σουζάνα (κυρίως χάρη στην αγάπη και στο κουράγιο του Έντι Ντιν), ο πιστολέρο καταλαβαίνει ότι δεν ισχύει αυτό. Επίσης καταλαβαίνει κάτι ακόμα, ότι βασανίζεται από σκέψεις του Τζέικ, του αγοριού που μίλησε για άλλους κόσμους τη στιγμή του θανάτου του.
STEPHEN KING 12 Ο τόμος με τίτλο «Οι Ρημαγμένοι Τόποι» και με τον υπότιτλο ΛΥΤΡΩΣΗ αρχίζει με ένα παράδοξο· στον Ρόλαντ ο Τζέικ φαίνεται και ζωντανός και νεκρός. Στη Νέα Υόρκη, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Τζέικ Τσέιμπερς τυραννιέται από το ίδιο ερώτημα: ζωντανός ή νεκρός; Τι από τα δύο είναι; Αφού σκοτώνουν μια γιγάντια αρκούδα που ονομάζεται είτε Μιρ (έτσι την αποκαλούσαν οι παλιότεροι άνθρωποι, που την έτρεμαν) είτε Σάρντικ (από τους Μεγάλους Παλαιούς που την κατασκεύασαν), ο Ρόλαντ, ο Έντι και η Σουζάνα ακολουθούν τα ίχνη του θηρίου και ανακαλύπτουν το Μονοπάτι της Ακτίνας, γνωστό ως Από Σάρντικ έως Μάτουριν, Από Αρκούδα έως Χελώνα. Κάποτε υπήρχαν έξι τέτοιες Ακτίνες ανάμεσα στις δώδεκα θύρες στις άκρες του Μέσου Κόσμου. Στο σημείο όπου οι Ακτίνες διασταυρώνονται, στο κέντρο του κόσμου του Ρόλαντ (και όλων των κόσμων), στέκει ο Μαύρος Πύργος, το επίκεντρο όλων των πού και των πότε. Τώρα πια ο Έντι και η Σουζάνα δεν είναι αιχμάλωτοι στον κόσμο του Ρόλαντ. Είναι ερωτευμένοι και βρίσκονται στη διαδικασία να γίνουν πιστολέρο και οι ίδιοι, οπότε συμμετέχουν πλήρως στην αναζήτηση και ακολουθούν τον Ρόλαντ, τον τελευταίο σέπε-σάι (έμπορο θανάτου), στο Μονοπάτι του Σάρντικ, τον Δρόμο του Μάτουριν. Σε έναν ομιλούντα κύκλο, όχι μακριά από την Πύλη της Αρκούδας, ο χρόνος διορθώνεται, το παράδοξο παύει και ο αληθινός τρίτος καλείται. Ο Τζέικ ξαναμπαίνει στον Μέσο Κόσμο στο τέλος μιας επικίνδυνης τελετουργίας όπου και οι τέσσερις –ο Τζέικ, ο Έντι, η Σουζάνα κι ο Ρόλαντ– θυμούνται την όψη του πατέρα τους και τον τιμούν με το θάρρος τους. Όχι πολύ αργότερα η τετράδα γίνεται πεντάδα, όταν ο Τζέικ γίνεται φίλος με έναν τραυλιστή. Οι τραυλιστές, που είναι κάτι σαν συνδυασμός ασβού, ρακούν και σκύλου, έχουν μια περιορισμένη ικανότητα ομιλίας. Ο Τζέικ ονομάζει τον καινούριο φίλο του Όρι. Ο δρόμος οδηγεί τους ταξιδιώτες προς την πόλη της Λουντ, όπου οι εκφυλισμένοι επιζήσαντες δύο παλαιών φατριών συνεχίζουν έναν ατελείωτο πόλεμο. Προτού φτάσουν στη Λουντ, συναντούν στη μι-
Ο ΜΑΎΡΟΣ ΠΎΡΓΟΣ V: ΟΙ ΛΥΚΟΙ ΤΗΣ ΚΑΛΑ 13 κρή πόλη της Ποτάμιας μερικούς γέρους επιζήσαντες από τις παλαιές ημέρες. Εκείνοι αναγνωρίζουν τον Ρόλαντ ως επιζήσαντα, επίσης, από εκείνες τις μέρες, προτού ο κόσμος προχωρήσει παραπέρα, και τιμούν αυτόν και τους συντρόφους του. Οι Παλαιοί τούς λένε επίσης για ένα μονορέιλ που μπορεί να κάνει ακόμη τη διαδρομή από τη Λουντ στους Ρημαγμένους Τόπους, κατά μήκος του Μονοπατιού της Ακτίνας και προς τον Μαύρο Πύργο. Ο Τζέικ τρομοκρατείται ακούγοντάς το αυτό, αλλά δεν ξαφνιάζεται, γιατί, προτού κληθεί από τη Νέα Υόρκη, αγόρασε δύο βιβλία από το βιβλιοπωλείο ενός ανθρώπου που το όνομά του, Κάλβιν Τάουερ,1 γεννούσε σκέψεις. Το ένα είναι ένα βιβλίο με γρίφους, που οι σελίδες με τις λύσεις τους έχουν σκιστεί. Το άλλο, με τίτλο «Τσάρλι ο ΤσαφΤσουφ», είναι μια παιδική ιστορία με σκοτεινούς απόηχους του Μέσου Κόσμου. Καταρχάς η λέξη «τσαρ» σημαίνει θάνατος στην Υψηλή Γλώσσα, που τη μιλούσε ο Ρόλαντ μεγαλώνοντας στη Γαλαάδ. Η θεία Ταλίθα, η μητριάρχις της Ποτάμιας, δίνει στον Ρόλαντ έναν ασημένιο σταυρό να φορά, και οι ταξιδιώτες συνεχίζουν τον δρόμο τους. Καθώς διασχίζουν τη ρημαγμένη γέφυρα πάνω από τον ποταμό Σεντ, ο Τζέικ απάγεται από έναν ετοιμοθάνατο και πολύ επικίνδυνο παράνομο ονόματι Γκάσερ. Ο Γκάσερ μεταφέρει τον αιχμάλωτο κάτω από τη γη, στον Τικ-Τοκ, τον τελευταίο αρχηγό της φατρίας που ονομάζεται Γκρίζοι. Καθώς ο Ρόλαντ και ο Όρι ακολουθούν τον Τζέικ, ο Έντι και η Σουζάνα βρίσκουν το Λίκνο της Λουντ, όπου ο Μονοτρόχιος Μπλέιν ξυπνά. Ο Μπλέιν είναι το τελευταίο υπέργειο εργαλείο ενός αχανούς συστήματος υπολογιστών που βρίσκεται κάτω από τη Λουντ, και δεν τον ενδιαφέρει παρά μόνο ένα πράγμα πλέον: οι γρίφοι. Υπόσχεται να μεταφέρει τους ταξιδιώτες στον τελευταίο σταθμό του μονορέιλ… αν μπορέσουν να του βάλουν έναν γρίφο που δεν θα μπορέσει να τον λύσει. Ειδάλλως, λέει ο Μπλέιν, το τέλος του ταξιδιού τους θα είναι ο θάνατος· τσάργιου τρι. 1 Σ.τ.Μ.: Πύργος Κάλβιν.
STEPHEN KING 14 Ο Ρόλαντ σώζει τον Τζέικ και σκοτώνει τον Τικ-Τοκ – έτσι νομίζει, τουλάχιστον. Όμως ο Άντριου Κουίκ δεν είναι νεκρός. Μισοτυφλωμένος, φρικτά λαβωμένος στο πρόσωπο, σώζεται από κάποιον που συστήνεται ως Ρίτσαρντ Φάνιν. Ο Φάνιν όμως συστήνεται επίσης ως Αγέραστος Ξένος, ένας δαίμονας για τον οποίο ο Ρόλαντ έχει προειδοποιηθεί. Οι ταξιδιώτες συνεχίζουν την αναζήτησή τους από την ετοιμοθάνατη πόλη της Λουντ, αυτή τη φορά με μονορέιλ. Το γεγονός ότι ο νους που ελέγχει το μονορέιλ υπάρχει μόνο σε υπολογιστές που απομακρύνονται όλο και περισσότερο πίσω τους δεν θα παίξει κανένα ρόλο όταν το ροζ τρένο εκτροχιάζεται από τις φθαρμένες γραμμές σε ένα σημείο του Μονοπατιού της Ακτίνας, με ταχύτητα μεγαλύτερη από οχτακόσια μίλια την ώρα. Η μόνη ελπίδα τους να επιβιώσουν είναι να βάλουν στον Μπλέιν έναν γρίφο που ο υπολογιστής δεν θα μπορέσει να τον λύσει. Στην αρχή τού Ο Μάγος και η Γυάλινη Σφαίρα, ο Έντι βάζει όντως έναν τέτοιο γρίφο, καταστρέφοντας τον Μπλέιν με ένα απαράμιλλο ανθρώπινο όπλο, το παράλογο. Το μονορέιλ σταματά σε μια εκδοχή της Τοπέκα του Κάνσας, που είναι ερημωμένη από μια νόσο αποκαλούμενη «υπεργρίπη». Καθώς ξαναρχίζουν το ταξίδι τους κατά μήκος του Μονοπατιού της Ακτίνας (τώρα σε μια ζοφερή εκδοχή του Διαπολιτειακού 70), βλέπουν ανησυχητικά συνθήματα. ΧΑΙΡΕΤΗΣΤΕ ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΠΟΡΦΥΡΟ ΒΑΣΙΛΙΑ, συμβουλεύει ένα από αυτά. ΤΟΝ ΝΟΥ ΣΑΣ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ, συμβουλεύει ένα άλλο. Και, όπως θα γνωρίζουν οι προσεκτικοί αναγνώστες, ο Τύπος που Κυκλοφορεί έχει όνομα που μοιάζει πολύ με του Ρίτσαρντ Φάνιν. Αφού λέει στους φίλους του την ιστορία της Σούζαν Ντελγκάντο, ο Ρόλαντ και οι σύντροφοί του φτάνουν σε ένα παλάτι από πράσινο γυαλί, χτισμένο πάνω στον Διαπολιτειακό 70, ένα παλάτι που θυμίζει πολύ εκείνο που αναζητούσε η Ντόροθι Γκέιλ στο Ο Μάγος του Οζ. Στην αίθουσα του θρόνου αυτού του μεγάλου κάστρου δεν συναντούν τον Μεγάλο και Τρομερό Οζ αλλά τον Τικ-Τοκ, τον τε-
Ο ΜΑΎΡΟΣ ΠΎΡΓΟΣ V: ΟΙ ΛΥΚΟΙ ΤΗΣ ΚΑΛΑ 15 λευταίο πρόσφυγα από τη μεγάλη πόλη της Λουντ. Με τον Τικ-Τοκ νεκρό, ο αληθινός Μάγος εμφανίζεται. Είναι ο αρχαίος αντίπαλος του Ρόλαντ, ο Μάρτεν Μπρόντκλοουκ, ο γνωστός σε κάποιους κόσμους ως Ράνταλ Φλαγκ, σε άλλους ως Ρίτσαρντ Φάνιν και σε άλλους ως Τζον Φάρσον (ο Καλός Άνθρωπος). Ο Ρόλαντ και οι φίλοι του δεν μπορούν να σκοτώσουν αυτό το φάντασμα, που τους προειδοποιεί για τελευταία φορά να σταματήσουν την αναζήτηση του Πύργου («Ενάντια σ’ εμένα, απλώς παθαίνει αφλογιστία, Ρόλαντ, παλιόφιλε», λέει στον πιστολέρο), αλλά καταφέρνουν να το διώξουν. Ύστερα από ένα τελευταίο ταξίδι στη γυάλινη σφαίρα του μάγου και μια στερνή φρικτή αποκάλυψη ότι ο Ρόλαντ από τη Γαλαάδ σκότωσε την ίδια του τη μητέρα περνώντας την κατά λάθος για τη μάγισσα που λεγόταν Ρέα, οι πλάνητες βρίσκονται ξανά στον Μέσο Κόσμο και στο Μονοπάτι της Ακτίνας. Ξαναρχίζουν την αναζήτησή τους, κι εδώ θα τους βρούμε στις πρώτες σελίδες τού Οι Λύκοι της Κάλα. Αυτή η σύνοψη δεν υποκαθιστά επ’ ουδενί τα πρώτα τέσσερα βιβλία του κύκλου του Πύργου. Αν δεν τα έχετε διαβάσει προτού ξεκινήσετε αυτό, σας προτρέπω να το κάνετε, ειδάλλως να αφήσετε το βιβλίο στην άκρη, γιατί όλα είναι μέρη μιας μοναδικής μακράς ιστορίας και θα κάνατε καλά να τα διαβάζατε από την αρχή έως το τέλος κι όχι από τη μέση. Στίβεν Κινγκ, 2003
«Μίστερ, εμείς λογαριαζόμαστε με μολύβι». – Στιβ ΜακΚουίν, στο Και Οι Εφτά Ήταν Υπέροχοι «Πρώτα έρχονται τα χαμόγελα, έπειτα τα ψέματα. Στο τέλος, οι σφαίρες». – Ρόλαντ Ντεσέιν, της Γαλαάδ «Το αίμα που μέσα σου κυλά κυλά και μέσα μου, σ’ όποιον καθρέφτη αν κοιταχτώ, βλέπω το πρόσωπό σου. Κράτα το χέρι μου, πάνω μου γείρε, Είμαστε ελεύθεροι σχεδόν». «Περιπλανώμενο αγόρι» – Ρόντνεϊ Κρόουελ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
19
21 ΠΡΟΛΟΓΟΣ Ρουντ 1 Ο ΤΊΑΝ ΉΤΑΝ ΕΥΛΟΓΗΜΈΝΟΣ (αν και λιγοστοί αγρότες θα χρησιμοποιούσαν τούτη τη λέξη) με τρία χωράφια· του Ποταμού, όπου η οικογένειά του καλλιεργούσε ρύζι προ αμνημονεύτων ετών, του Ακρόστρατου, όπου το κα-Τζάφορντς καλλιεργούσε πιπεροβολβούς, κολοκύθες και καλαμπόκι για εξίσου πολλά χρόνια και γενιές, και του Κερατά, ένα κομμάτι γης όπου κυρίως φύτρωναν πέτρες, φουσκάλες και ματαιωμένες ελπίδες. Ο Τίαν δεν ήταν ο πρώτος Τζάφορντς που πάλεψε να ωφεληθεί από τα ογδόντα στρέμματα πίσω από το πατρικό του. Ο πάππος του, που κατά τα άλλα είχε σώας τας φρένας, ήταν βέβαιος ότι υπήρχε χρυσάφι εκεί. Η μητέρα του Τίαν ήταν εξίσου σίγουρη ότι θα ευδοκιμούσε εκεί το πόριν, ένα μπαχαρικό μεγάλης αξίας. Η τρέλα του Τίαν ήταν το μαδριγάλι. Φυσικά και το μαδριγάλι θα ευδοκιμούσε στο Χωράφι του Κερατά. Έπρεπε να ευδοκιμήσει. Είχε αγοράσει χίλιους σπόρους, που του είχαν κοστίσει μια περιουσία, και τώρα ήταν κρυμμένοι κάτω από τα σανίδια της κάμαράς του. Αυτό που έμενε να γίνει μέχρι το φύτεμα την επόμενη χρονιά ήταν να σβαρνιστεί το Χωράφι του Κερατά. Εύκολο να το λέει κανείς, μα δύσκολο να το κάνει. Η πατριά των Τζάφορντς ήταν ευλογημένη με ζωντανά, ανάμεσα στα οποία και τρία μουλάρια, αλλά θα έπρεπε κανείς να είναι τρε-
STEPHEN KING 22 λός για να δοκιμάσει να χρησιμοποιήσει μουλάρι πέρα στο Χωράφι του Κερατά, γιατί το ζωντανό που θα είχε την ατυχία να φορτωθεί τέτοια δουλειά μάλλον θα βρισκόταν σωριασμένο με σπασμένο πόδι ή τσιμπημένο μέχρι θανάτου, το πολύ έως το μεσημέρι της πρώτης μέρας. Ένας θείος του Τίαν παραλίγο να έχει αυτή την τύχη πριν από μερικά χρόνια. Γύρισε τρεχάτος στο σπίτι, ουρλιάζοντας με όλη τη δύναμη της φωνής του και κυνηγημένος από πελώριες μεταλλαγμένες σφήκες με κεντρί μεγάλο σαν καρφί. Είχαν βρει τη φωλιά (εντάξει, τη βρήκε ο Άντι, που δεν τον πείραζαν οι σφήκες, όσο μεγάλες κι αν ήταν) και την έκαψαν με κηροζίνη, αλλά μπορεί να υπήρχαν κι άλλες. Και επίσης υπήρχαν τρύπες. Ναι, φίλε μου, κάμποσες από δαύτες, και δεν μπορούσες να κάψεις τις τρύπες, ε; Όχι. Το Χωράφι του Κερατά ήταν πάνω σε έδαφος που οι παλιοί το ονόμαζαν «χαλαρό». Έτσι, είχε σχεδόν τόσες τρύπες όσες και πέτρες, άσε που είχε τουλάχιστον μία σπηλιά απ’ όπου έβγαινε αέρας που βρομούσε σαπίλα. Ποιος ήξερε τι βάλτουλοι και λάλονες μπορεί να καραδοκούσαν μες στον σκοτεινό της λαιμό; Και οι χειρότερες τρύπες δεν ήταν εκεί όπου μπορούσε ένας άνθρωπος, ή ένα μουλάρι, να τις δει. Όχι, ούτε κατά διάνοια, κύριέ μου. Εκείνες που σου έσπαγαν το πόδι ήταν πάντα κρυμμένες σε σημεία με αγριόχορτα και ψηλό γρασίδι, που έδειχναν ακίνδυνα. Το μουλάρι σου θα πατούσε μέσα, θα ακουγόταν ένας ξερός κρότος σαν κλαριού που σπάει κι έπειτα το άθλιο πλάσμα θα βρισκόταν σωριασμένο, με τα χείλη του τραβηγμένα, με τα μάτια του να στριφογυρίζουν, γκαρίζοντας την αγωνία του προς τα ουράνια. Μέχρι να το βγάλεις από τη δυστυχία του δηλαδή· και τα ζώα ήταν πολύτιμα στην Κάλα Μπριν Στέρτζις, ακόμα και τα ζώα που δεν είχαν εντελώς καθαρό σπείρωμα. Έτσι, ο Τίαν όργωσε με την αδερφή του δεμένη στα χάμουρα. Γιατί όχι; Η Τία ήταν ρουντ· δηλαδή άχρηστη για τα περισσότερα άλλα πράγματα. Ήταν μεγαλόσωμη κοπέλα –οι ρουντ γίνονταν συχνά τεράστιοι– και πρόθυμη, ο Άνθρωπος Ιησούς να την έχει καλά. Ο Γέρος τής έφτιαξε ένα Χριστόδεντρο, που το ονόμαζε εσταυρό, κι
Ο ΜΑΎΡΟΣ ΠΎΡΓΟΣ V: ΟΙ ΛΥΚΟΙ ΤΗΣ ΚΑΛΑ 23 εκείνη το φορούσε παντού. Ταλαντευόταν πέρα δώθε τώρα, χτυπώντας πάνω στο ιδρωμένο της δέρμα καθώς η Τία τραβούσε. Το αλέτρι ήταν δεμένο στους ώμους της με ένα δερμάτινο λουρί. Πίσω της, πότε οδηγώντας το αλέτρι από τις παλιές του λαβές από σιδερόξυλο και πότε την αδερφή του από τα χάμουρα, ο Τίαν γρύλιζε, τραβούσε κι έσπρωχνε όταν η λεπίδα από το αλέτρι μπηγόταν βαθιά κι ήταν έτοιμη να κολλήσει. Ήταν το τέλος της Πλήρους Γης, αλλά στο Χωράφι του Κερατά είχε λάβρα σαν να ήταν μεσοκαλόκαιρο και η φόρμα της Τία ήταν σκούρα και υγρή, και κολλούσε πάνω στα μακριά, ψωμωμένα μπούτια της. Κάθε φορά που τίναζε ο Τίαν το κεφάλι για να βγάλει τα μαλλιά του από τα μάτια του, στάλες ιδρώτα τινάζονταν από τις πυκνές τούφες του. «Ντε, σκύλα!» κραύγασε. «Κείνος ο βράχος θα σπάσει τ’ αλέτρι! Τυφλή είσαι;» Όχι τυφλή ούτε κουφή· απλώς ρουντ. Τράβηξε με δύναμη αριστερά. Πίσω της, ο Τίαν παραπάτησε, τινάχτηκε μπροστά κι έγδαρε το καλάμι του σε μια άλλη πέτρα, που δεν την είχε δει και το αλέτρι, ως εκ θαύματος, δεν την είχε πετύχει. Καθώς ένιωθε τις πρώτες ζεστές στάλες αίματος να κυλούν στον αστράγαλό του, αναρωτήθηκε –όχι για πρώτη φορά– ποια τρέλα έφερνε πάντα τους Τζάφορντς εδώ πέρα. Βαθιά στην καρδιά του, κάτι του έλεγε ότι το μαδριγάλι δεν θα φύτρωνε περισσότερο από το πόριν νωρίτερα, αν και μπορούσες να καλλιεργήσεις διαβολόχορτο· ναι γε, θα μπορούσε να γεμίσει και τα ογδόντα στρέμματα με τούτο το διαολόπραμα, αν ήθελε. Όμως το θέμα ήταν να μην το αφήσει να φυτρώσει, κι αυτή ήταν πάντα η πρώτη δουλειά της Νέας Γης. Ήταν… Το αλέτρι έγειρε απότομα δεξιά κι ύστερα τινάχτηκε μπροστά, σχεδόν ξηλώνοντάς του τα χέρια. «Αχ!» φώναξε. «Ήρεμα, κορίτσι! Αν μου τα βγάλεις, δεν ξαναφυτρώνουν, ε;» Η Τία γύρισε το φαρδύ, ιδρωμένο, ανέκφραστο πρόσωπό της προς έναν ουρανό γεμάτο χαμηλά σύννεφα και γέλασε, ενώ το γέλιο της ακούστηκε σαν γκάρισμα. Άνθρωπε Ιησού, ακόμα κι η φωνή της ήταν σαν γαϊδάρου. Κι όμως ήταν γέλιο, ανθρώπινο γέλιο. Ο Τίαν ανα-
www.klidarithmos.grRkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==