AΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ 9 (ή σε ένα υπολογιστικό φύλλο Excel) έχουν τουλάχιστον πέντε κοινά ενδιαφέροντα με μένα, έχουν ένα πλάνο για την επόμενη δεκαετία της ζωής τους και δεν ντύνονται σαν να πρόκειται ανά πάσα στιγμή να τους έρθει όρεξη για έναν αγώνα μπάσκετ. Και γι’ αυτό ο Τζος ήταν το τέλειο αγόρι. Ταίριαζε απόλυτα σε όλα όσα έψαχνα από την πρώτη κιόλας στιγμή που συναντηθήκαμε, και υπερέβαινε τις προσδοκίες μου κάθε μέρα και για τους τρεις μήνες που ήμασταν μαζί. Κι έτσι, καθώς στεκόμουν μπροστά στην ντουλάπα μου εκείνη την παραμονή του Αγίου Βαλεντίνου, επιλέγοντας το τέλειο συνολάκι για την επόμενη μέρα, ήμουν ενθουσιασμένη. Όχι περιμένοντας γυμνά, οπλισμένα βρέφη ή επικές κοσμικές εκπλήξεις, αλλά για τα δικά μου σχέδια. Είχα σχεδιάσει ολόκληρη τη μέρα –το δώρο, τα λόγια που θα έλεγα, την κατάλληλη στιγμή και για τα δύο– και όλα θα ήταν ακριβώς όπως τα ήθελα. Τελειότητα. Γιατί να περιμένω από τη μοίρα να βάλει ένα χεράκι, ενώ είχα δύο απολύτως ικανά δικά μου χέρια;
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==