AΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ 23 Έπειτα από λίγο χαμήλωσε πάλι τη μουσική και άναψε το φλας καθώς κοντεύαμε να φτάσουμε στο σχολείο. Κατέβασε τον λεβιέ, δίπλα στο τιμόνι, βάζοντας δευτέρα για τη στροφή, και νομίζω ότι ακούστηκα πολύ ενθουσιασμένη όταν είπα: «Αυτό το φορτηγάκι είναι απ’ αυτά που έχουν τρεις ταχύτητες, ε;» Έσμιξε τα φρύδια του. «Πού ξέρεις εσύ από τρεις ταχύτητες;» Σταύρωσα τα μπράτσα μου και ένιωσα λίγο κουλ. «Ξέρω πολλά πράγματα». Στα χείλη του σχηματίστηκε ένα πονηρό χαμόγελο. «Ε, λοιπόν, καλό είναι να το ξέρω αυτό». Μήπως νόμιζε ότι φλέρταρα; «Δεν το εννοούσα έτσι». Χασκογέλασε και το γέλιο του ήταν βαθύ και γάργαρο. Τα μάγουλά μου έκαιγαν και είπα: «Ο μπαμπάς μου είχε ένα αυτοκίνητο με τρεις ταχύτητες. Ξέχνα το». Μπήκε στο δωρεάν πάρκινγκ της δευτέρας λυκείου. «Σου έμαθε να το οδηγείς;» «Τι;» Έσκυψα και έβγαλα το λιπ γκλος μου από το σακίδιό μου. «Το αυτοκίνητο με τις ταχύτητες. Σου έμαθε ο μπαμπάς σου να το οδηγείς;» «Όχι». Κατέβασα το σκίαστρο και πέρασα το λιπ γκλος στα χείλη μου ενώ θυμόμουν όλες τις φορές που ο μπαμπάς μου είχε υποσχεθεί να μου μάθει, αλλά κατέληγε να είναι τόσο απασχολημένος με τη δουλειά και τα δίδυμα, που ξεχνούσε την υπόσχεσή του. «Κρίμα». Το φορτηγάκι έκανε έναν ελιγμό καθώς έστριψε στο τέλος της πρώτης σειράς. «Όλοι θα έπρεπε να ξέρουν να οδηγούν με ταχύτητες». Ναι, θα έπρεπε. Σήκωσα ξανά το σκίαστρο και σκέφτηκα τον λεβιέ των ταχυτήτων στην Πόρσε του μπαμπά μου, ένα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==