LYNN PAINTER 22 «Μήπως εννοείς Ευχαριστώ;» Αυτό πράγματι με έκανε να χαμογελάσω λιγάκι. «Σ’ ευχαριστώ τόσο πολύ, υπέροχε σωτήρα μου». «Πολύ καλύτερα». Μπήκα στο φορτηγάκι του, κοπάνησα τη βαριά πόρτα και έβαλα τη ζώνη μου. Πήρε μπροστά με ένα δυνατό μουγκρητό προτού ανάψει το φλας και πάρει την κατεύθυνση για το σχολείο. Όποιο κι αν ήταν το θυμωμένο συγκρότημα που άκουγε στο τέρμα σε εκείνο το παμπάλαιο κασετόφωνο, ήταν φρικτό και έκανε υπερβολική φασαρία. «Τι είναι αυτό;» Χαμήλωσα την ελεεινή μουσική και έβαλα τα παγωμένα μου δάχτυλα μπροστά στις γρίλιες του κλιματισμού που έβγαζαν ζεστό αέρα αγκομαχώντας. «Αν αναφέρεσαι στη μουσική, είναι Metallica. Πώς γίνεται να μην το ξέρεις;» «Χμ, ίσως επειδή έχω καλό γούστο και δεν είμαι εκατό χρονών;» Αυτό τον έκανε να σκάσει ένα ειρωνικό χαμόγελο. «Και ποιο άλμπουμ ακούς εσύ όταν οδηγείς, συνεργάτη;» Τον τελευταίο καιρό άκουγα φανατικά το Rumours των Fleetwood Mac, αλλά ανασήκωσα τους ώμους και είπα: «Ακούω κυρίως ραδιόφωνο». «Καημένο κορίτσι, στερημένο από ποιοτική μουσική». «Σε αυτή την περίπτωση θα ήταν καημένο κορίτσι, στερημένο από ακατάληπτα γαβγίσματα». «Άκου λίγο». Το δυνάμωσε ξανά και μου χαμογέλασε. «Η οργή τους σε κάνει να νιώθεις καλά, έτσι δεν είναι; Νιώσε το, Λύχνε Μπούνσεν – ρούφηξέ το». «Είμαι εντάξει». Λύχνε Μπούνσεν. Κούνησα το κεφάλι μου, αλλά δεν μπορούσα να μη χαμογελάσω καθώς η λέξη «blackened» που μούγκρισαν οι Metallica πλημμύρισε το φορτηγάκι του. «Θα ρουφήξω τη δική μου οργή, ευχαριστώ πολύ».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==