LYNN PAINTER 20 «Μια λίστα με μηχανικούς, εταιρείες με γερανούς, οδηγίες για πρώτες βοήθειες…» Γύρισα ενοχλημένη προς τα πάνω το βλέμμα μου και είπα: «Θέλεις σοβαρά να συνεχίσω;» Ο Νικ με κοίταξε για πέντε ολόκληρα δευτερόλεπτα προτού μουρμουρίσει κάτι σαν Με τίποτα καθώς έβγαλε το κινητό του και τράβηξε φωτογραφία την κάρτα της ασφαλιστικής. Ύστερα επέμενε να καλέσει την αστυνομία όταν το βανάκι μου άρχισε να βγάζει καπνούς. Προσπάθησα να επιμείνω ότι μπορούσα να το οδηγήσω –έπρεπε να πάω στο σχολείο και να ακούσω το ποίημά μου, γαμώτο– μέχρι που η μηχανή άρχισε να βγάζει φλόγες και χρειάστηκε να τη σβήσει η πυροσβεστική. Οχ, ο μπαμπάς μου θα με σκότωνε. Και μετά η μαμά μου θα κατακρεουργούσε το πτώμα μου μέχρι που δεν θα έμενε τίποτα. Και δεν θα είχα χρόνο για το ποίημα του Τζος παρά μόνο μετά την πρώτη ώρα. «Ορίστε». Ο Νικ ήρθε από το φορτηγάκι του και μου έδωσε ένα μπουφάν. «Το ξέρω ότι δεν ταιριάζει με τα ρούχα σου, αλλά είναι ζεστό». Ήθελα να πω όχι, γιατί θεωρούσα ότι εκείνος έφταιγε γι’ αυτή την καταστροφή, αλλά είχα όντως παγώσει. Το κλασικό μου ροζ Ralph Lauren φόρεμα με τα κουμπιά παραήταν ωραίο για να το καλύψω με μπουφάν, αλλά αυτό ίσχυε προτού βρεθώ να στέκομαι στην παγωνιά, παρακολουθώντας το αυτοκίνητό μου να γίνεται πυροτέχνημα. «Ευχαριστώ», είπα καθώς έβαλα το χακί μπουφάν που μου έφτανε σχεδόν ως τα γόνατα. Ο Νικ σταύρωσε τα μπράτσα του και επιθεωρούσε τη σκηνή με τους πυροσβέστες που καθάριζαν τα συντρίμμια. «Τουλάχιστον ήταν ήδη σαράβαλο». «Νομίζω εννοείς “κλασικό” αυτοκίνητο», είπα, παρόλο που το σιχαινόμουν το σαραβαλιασμένο βανάκι μου. Υπήρχε
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==