AΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ 19 «Ναι, εγώ είμαι!» Άρχιζα να χάνω την ψυχραιμία μου, γιατί είχα πολύ μεγάλα σχέδια για τη σημερινή μέρα, κι αυτό το σπαστικό αγόρι με εμπόδιζε να ζήσω την τέλεια ημέρα μου του Αγίου Βαλεντίνου. Κι επίσης δεν με θυμόταν, πράγμα που… τι φάση ήταν αυτό; Είπε: «Έχεις ασφάλεια, σωστά;» «Αυτό είναι απίστευτο», μουρμούρισα, κοιτάζοντας το παλιό του κόκκινο φορτηγάκι, που δεν έμοιαζε να είναι πιο στραπατσαρισμένο στο πίσω μέρος απ’ όσο ήδη ήταν παντού. «Δεν μου φαίνεται να έχει γίνει καμιά ζημιά. Απ’ αυτή την πλευρά, τουλάχιστον». «Τα στοιχεία της ασφαλιστικής, παρακαλώ». Άπλωσε το χέρι του και περίμενε. Κάπως μου ερχόταν να του ρίξω μια σπρωξιά για να μάθει, με την και καλά ανωτερότητά του, αλλά ήταν πολύ πιο ψηλός από μένα και είχε φαρδιούς ώμους και δεν έμοιαζε εύκολο να τον μετακινήσω. Αντ’ αυτού, λοιπόν, έσκυψα μέσα στο βανάκι και άρπαξα το σακίδιό μου από το κάθισμα προτού ανοίξω το ντουλαπάκι του αυτοκινήτου και βγάλω το μικρό ντοσιέ που είχα φτιάξει όταν απέκτησα το αμάξι. Γύρισα στο κίτρινο διαχωριστικό –το τμήμα «Σε περίπτωση ατυχήματος»– και έβγαλα την κάρτα της ασφαλιστικής από την πλαστική διαφάνεια. Την πήρε και μου έριξε ένα περίεργο βλέμμα. «Την έχεις σε σημειωματάριο;» «Δεν είναι σημειωματάριο, είναι ντοσιέ για έκτακτες καταστάσεις». «Και ποια είναι η διαφορά;» «Είναι απλώς ένας τρόπος να τα έχω όλα προστατευμένα και οργανωμένα». «Όλα;» Κοίταξε το ντοσιέ και είπε: «Τι άλλο έχεις εκεί;»
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==