LYNN PAINTER 18 δεν με είχε συμπαθήσει ποτέ. Θέλω να πω, βασικά, δεν μου είχε φερθεί ποτέ άσχημα, αλλά δεν ήταν και ποτέ φιλικός. Την πρώτη μέρα στο μάθημα χημείας, όταν συστήθηκα, αντί να πει, Χαίρομαι ή Εγώ είμαι ο Νικ, με κοίταξε μόνο για μερικά δευτερόλεπτα προτού πει «Οκέι» και ξαναγυρίσει στο τηλέφωνό του. Όταν έριξα κατά λάθος το ενεργειακό ποτό μου στον πάγκο μας στο εργαστήριο πριν από μερικούς μήνες, αντί να πει δεν τρέχει τίποτα σαν φυσιολογικός άνθρωπος όταν ζήτησα συγγνώμη, ο Νικ Σταρκ με κοίταξε κατάματα και, χωρίς να χαμογελάει, είπε: «Ίσως θα ήταν καλό να μειώσεις λίγο την καφεΐνη». Ο τύπος ήταν κάπως αινιγματικός, δεν τον είχα δει ποτέ κάπου εκτός από το σχολείο, και δεν είχε στ’ αλήθεια κάποια κλίκα ή παρέα, απ’ όσο ήξερα τουλάχιστον. Παρόλο που ήμασταν στη δευτέρα λυκείου, εξακολουθούσα να μην ξέρω αρκετά γι’ αυτόν ώστε να μπορώ να τον κατατάξω κάπου. Και μου την έσπαγε αυτό. «Εσύ ήσουν αυτός που σταμάτησε μέσα στην κίνηση», είπα. «Περνούσε ένας σκίουρος», απάντησε, γρυλίζοντας σχεδόν. «Άκου να δεις, Νικ». Πήρα μια βαθιά ανάσα, επανέλαβα το μάντρα μου –Το ’χεις, το ’χεις– και κατάφερα να πω: «Μην κατηγορείς–» Με κοίταξε καχύποπτα. «Συγγνώμη. Κι εσύ είσαι η…;» Σταύρωσα τα μπράτσα μου και τον κοίταξα με τη σειρά μου καχύποπτα. «Σοβαρολογείς;» «Πηγαίνεις στο Χέιζελγουντ;» «Είμαι η συνεργάτης σου στο εργαστήριο χημείας». Μου έκανε πλάκα; Ο τύπος δεν μιλούσε ποτέ, έδινε μόνο από καμιά μονοσύλλαβη απάντηση, αλλά και πάλι. «Μοιραζόμαστε τον ίδιο πάγκο στη χημεία όλη τη χρονιά…; Σου λέει κάτι αυτό;» «Εσύ είσαι;» Το βλέμμα του διέτρεξε το πρόσωπό μου σαν να μην ήξερε αν πρέπει να με πιστέψει ή όχι.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==