AΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ 15 Άρπαξα το σακίδιό μου και τα κλειδιά του αυτοκινήτου μου, είπα ένα βιαστικό γεια και έτρεξα να φύγω. Ο ήλιος έλαμπε παρόλο που ο αέρας ήταν παγωμένος, και είχε ρίξει λίγο χιόνι μέσα στη νύχτα, αλλά, απ’ ό,τι είδα, ο μπαμπάς μου το είχε ήδη καθαρίσει από τα παράθυρά μου. Άκουσα το κινητό μου από τα βάθη της τσάντας μου, και ίσα που πρόλαβα να το βγάλω για να δω ότι με έπαιρνε στο FaceTime ο Κρις. Απάντησα και να τοι οι δύο πιο στενοί μου φίλοι, χαμογελαστοί μπροστά από τα κόκκινα ντουλάπια στον διάδρομο του σχολείου. Χαμογέλασα στα δύο πιο αγαπημένα μου πρόσωπα σε όλο τον κόσμο κοιτάζοντας τη ραγισμένη οθόνη του τηλεφώνου μου. Η Ροξάν είχε σκούρο δέρμα, απίθανα, έντονα ζυγωματικά και βλεφαρίδες από αυτές που προσπαθούν να αποκτήσουν οι μαμάδες των πλούσιων προαστίων προσθέτοντας ψεύτικες, και ο Κρις είχε καστανά μάτια με βαριά βλέφαρα, αψεγάδιαστη πορσελάνινη επιδερμίδα και σγουρά μαύρα μαλλιά που στέκονταν με τον πιο τέλειο τρόπο. Αν δεν ήταν πραγματικά υπέροχοι άνθρωποι, θα ήταν δύσκολο να μην τους αντιπαθεί κανείς για την τόση ομορφιά τους. «Είστε ήδη στο σχολείο;» ρώτησα. «Ναι, και μάντεψε τι είδαμε μόλις;» ρώτησε ο Κρις ανεβοκατεβάζοντας τα φρύδια του. «Εγώ θέλω να το πω», είπε η Ροξ, μπαίνοντας μπροστά του στην οθόνη. «Εγώ το είδα, εγώ το λέω», ο Κρις την έσπρωξε στην άκρη. «Ο Τζος έχει έρθει ήδη και τον είδα να βάζει μια τσάντα δώρου στο ντουλάπι του». Τσίριξα και χτύπησα παλαμάκια προτού μπω στο παλιό βανάκι Astro που ο πατέρας μου επέμενε πως «είχε χαρακτήρα». «Μεγάλη ή μικρή;»
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==