LYNN PAINTER 12 Τότε είδα τι του φαινόταν τόσο αστείο. Η κλήση ήταν τώρα στο δικό μου αυτοκίνητo, κολλημένη στο κέντρο του παρμπρίζ με διάφανη ταινία συσκευασίας μέσα από την οποία ήταν αδύνατο να δεις το οτιδήποτε. Αλλεπάλληλες στρώσεις κολλητικής ταινίας επαγγελματικού τύπου. Βγήκα από το αυτοκίνητο και προσπάθησα να ξεκολλήσω μια γωνία με το νύχι μου, αλλά όλες οι άκρες είχαν πιεστεί μέχρι να γίνουν ένα με το τζάμι. Τι μαλάκας. Όταν επιτέλους έφτασα στο σχολείο, αφού είχα ξύσει το παρμπρίζ μου με ξυράφι και είχα κάνει ένα σωρό βαθιές αναπνοές για να ανακτήσω το ζεν μου, μπήκα στο κτίριο με το σάουντρακ από το Ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς να παίζει στα ακουστικά μου. Είχα δει την ταινία το προηγούμενο βράδυ –για χιλιοστή φορά στη ζωή μου–, αλλά αυτή τη φορά το σάουντρακ μου μίλησε. Όταν ο Μαρκ Ντάρσι λέει Εννοείται πως φιλάνε έτσι ενώ φιλάει την Μπρίτζετ, ανατριχιάζεις, φυσικά, αλλά δεν θα ήταν τόσο Θεούλη μου, ναι, ανατριχίλες, αν δεν έπαιζε από πίσω το Someone Like You του Van Morrison. Ναι – είμαι τρελαμένη με τα σάουντρακ των ταινιών. Αυτό το τραγούδι έπαιζε καθώς περνούσα μέσα από το πλήθος των μαθητών που είχαν κατακλύσει τους διαδρόμους. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στη μουσική –όταν την έπαιζες αρκετά δυνατά με καλά ακουστικά (και είχα τα καλύτερα)– ήταν ότι στρογγύλευε κάπως τις γωνίες του κόσμου. Η φωνή του Van Morrison έκανε το κολύμπι κόντρα στο ρεύμα στον πολυσύχναστο διάδρομο να μοιάζει με σκηνή από ταινία, σε αντίθεση με το πόσο σπαστικό ήταν στην πραγματικότητα.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==