ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ 11 Λοιπόν, αυτό με τίποτα δεν ήταν καλό. Επειδή δεν υπήρχε περίπτωση να ήθελε όντως να περάσω μια καλή μέρα. Έριξα μια ματιά στο αυτοκίνητό μου, και φοβόμουν ακόμα και να ανοίξω την πόρτα. Βλέπετε, ο Γουές Μπένετ κι εγώ ήμασταν αντίπαλοι σε έναν ακήρυχτο, ολοκληρωτικό πόλεμο για τη μία και μοναδική διαθέσιμη θέση στάθμευσης στη δικιά μας πλευρά του δρόμου. Συνήθως κέρδιζε εκείνος, αλλά μόνο επειδή έπαιζε εντελώς βρόμικα. Τον διασκέδαζε να κρατάει τη θέση για τον εαυτό του, αφήνοντας εκεί πράγματα που εγώ δεν ήμουν αρκετά δυνατή για να μετακινήσω. Ένα σιδερένιο τραπέζι, έναν κινητήρα φορτηγού, τεράστιες ρόδες φορτηγού. Το πιάσατε. (Παρόλο που τα καμώματά του είχαν τραβήξει την προσοχή της σελίδας της γειτονιάς στο Facebook –ο μπαμπάς μου ήταν μέλος της ομάδας– και όλες οι παλιοκουτσομπόλες έσταζαν φαρμάκι στα πληκτρολόγιά τους για το πώς αμαύρωνε την εικόνα της γειτονιάς, κανένας δεν του είχε πει ποτέ τίποτα ούτε τον είχε κάνει να σταματήσει. Πώς ήταν δίκαιο αυτό;) Όμως εγώ ήμουν εκείνη που είχε καβαλήσει το κύμα της νίκης για μία φορά, γιατί χθες είχα τη φαεινή ιδέα να τηλεφωνήσω στον δήμο, αφού ο Γουές είχε αποφασίσει να αφήσει το αυτοκίνητό του στη θέση για τρεις συνεχόμενες ημέρες. Η Ομάχα είχε μια διάταξη που δεν επέτρεπε πάνω από είκοσι τέσσερις ώρες συνεχόμενης στάθμευσης, οπότε ο καλός μας ο Γουέσλι είχε φάει μια ωραιότατη κλήση για παράνομο παρκάρισμα. Δεν θα πω ψέματα, χόρεψα λίγο στην κουζίνα μου από χαρά όταν είδα τον αστυνομικό να χώνει την κλήση κάτω από τον υαλοκαθαριστήρα του Γουές. Έλεγξα και τα τέσσερα λάστιχα πριν μπω στο αυτοκίνητό μου και δέσω τη ζώνη ασφαλείας μου. Άκουσα τον Γουές να γελάει και, όταν έσκυψα να τον κοιτάξω από το παράθυρο του συνοδηγού, η μπροστινή του πόρτα έκλεισε με πάταγο.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==