LYNN PAINTER 10 ίδιο ανώριμο αγόρι που είχε κάψει την τριανταφυλλιά της μαμάς μου «κατά λάθος» με μια κροτίδα. «Πόσο παρανοϊκή είσαι», είπε. Σταμάτησα μπροστά του και τον κοίταξα δύσπιστα. Ο Γουές είχε το κλασικό πρόσωπο του κωλόπαιδου, από αυτά τα πρόσωπα όπου τα σκούρα μάτια του –που περιβάλλονταν από πυκνές βλεφαρίδες μήκους ενός χιλιομέτρου, επειδή η ζωή είναι άδικη– τα έλεγαν όλα, ακόμη και όταν τα χείλη του δεν έλεγαν τίποτα. Ένα υψωμένο φρύδι μού έλεγε πόσο γελοία με έβρισκε. Από τις πολλές όχι και τόσο ευχάριστες συναντήσεις μας, ήξερα πως, όταν μισόκλεινε τα μάτια του, σήμαινε ότι με έκοβε και ότι επρόκειτο να τα πούμε ένα χεράκι για την πιο πρόσφατη ενόχληση που μου είχε προκαλέσει. Και όταν το βλέμμα του ήταν λαμπερό όπως τώρα, που τα καστανά του μάτια κυριολεκτικά άστραφταν, όλο πονηριά, ήξερα ότι την είχα πατήσει. Γιατί ο σκανταλιάρης Γουές πάντα κέρδιζε. Τον σκούντησα στο στήθος. «Τι έκανες στο αυτοκίνητό μου;» «Δεν έκανα τίποτα στο αυτοκίνητό σου, αυτό καθαυτό». «Αυτό καθαυτό;» «Όπα. Ήρεμα με τις βρισιές, Μπαξμπάουμ». Τον κοίταξα απαυδισμένη, πράγμα που τον έκανε να χαμογελάσει διαβολικά πριν πει: «Ωραία περάσαμε, και πολύ ωραία και τα παπουτσάκια της γιαγιάς σου, παρεμπιπτόντως, αλλά πρέπει να φύγω». «Γουές...» Γύρισε και απομακρύνθηκε σαν να μην είχα πει τίποτα. Απλούστατα... πήγε προς το σπίτι του με αυτό το χαλαρό, όλο αυτοπεποίθηση στιλ του. Όταν έφτασε στην είσοδο, άνοιξε την πόρτα και μου φώναξε πάνω από τον ώμο του: «Καλή σου μέρα, Λιζ!»
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==