7 ΠΡΟΛΟΓΟΣ «Είµαι απλώς ένα κορίτσι, που στέκεται µπροστά σε ένα αγόρι και του ζητάει να την αγαπήσει». –Notting Hill Η μητέρα μου μου έμαθε τον χρυσό κανόνα των σχέσεων προτού καν φτάσω στη δευτέρα δημοτικού. Στην ώριμη ηλικία των επτά ετών, είχα μπει κρυφά στο δωμάτιό της μετά από έναν εφιάλτη. (Ένας γρύλος σε μέγεθος σπιτιού μπορεί να μην ακούγεται τόσο τρομακτικός, αλλά όταν μιλάει με φωνή ρομπότ και ξέρει το μεσαίο σου όνομα, είναι). Η μικρή τηλεόραση πάνω στη σιφονιέρα έπαιζε Το Ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς, και είχα δει ένα μεγάλο μέρος της ταινίας μέχρι να πάρει χαμπάρι η μητέρα μου ότι βρισκόμουν στα πόδια του κρεβατιού της. Τότε πια, ήταν πολύ αργά για να με σώσει από το όχι ακριβώς κατάλληλο για πρωτάκια περιεχόμενο της ταινίας, οπότε κουλουριάστηκε δίπλα μου και παρακολουθήσαμε μαζί το αίσιο τέλος. Όμως το επτάχρονο μυαλό μου απλούστατα δεν το έπιανε. Γιατί η Μπρίτζετ να εγκαταλείψει τον πιο ωραίο –τον γοητευτικό– για τον τύπο που ήταν η ενσάρκωση ενός τεράστιου χασμουρητού; Πώς στο καλό έβγαζε νόημα αυτό; Ω, ναι – δεν είχα πιάσει καθόλου το νόημα της ταινίας και είχα ερωτευτεί παράφορα τον Δον Ζουάν. Και ακόμα και σήμερα, ακούω τη φωνή της μαμάς μου και μυρίζω τη βανίλια
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==