ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ 21 Μύριζε ωραία –τόσο, μα τόσο, ωραία– και ήθελα να καταγράψω κάθε μικρή λεπτομέρεια της στιγμής. Την απαλή, μαλακή υφή του πουκαμίσου του κάτω από τις παλάμες μου, το φάρδος των ώμων του, το χρυσαφένιο δέρμα του λαιμού του, ελάχιστα εκατοστά από το πρόσωπό μου καθώς τον αγκάλιαζα κι εγώ. Ήταν λάθος να κλείσω τα μάτια μου και να πάρω μια βαθιά ανά– «Ουπς». Κάποιος έπεσε πάνω μας, με φόρα, καταστρέφοντας την αγκαλιά. Με έσπρωξαν πάνω στον Μάικλ και μετά μακριά του, και όπως γύρισα, είδα ποιος ήταν. «Γουές!» είπα, εκνευρισμένη που είχε καταστρέψει τη στιγμή μας, αλλά τόσο απίστευτα ευτυχισμένη, που του χαμογελούσα παρ’ όλα αυτά. Δεν μπορούσα να μη χαμογελάω. «Σοβαρά, θα έπρεπε λίγο να προσέχεις πού πατάς». Τα φρύδια του έσμιξαν. «Α, ναι;…» Με κοιτούσε προσεκτικά, πιθανώς αναρωτιόταν γιατί χαμογελούσα αντί να γίνω έξαλλη για τη φάση με την κολλητική ταινία. Έμοιαζε με κάποιον που περίμενε την τελική ατάκα, και η απορία του έκανε την ευτυχία μου να φτάσει σε ακόμα υψηλότερο επίπεδο. Χασκογέλασα και είπα: «Ναι, ρε βλάκα. Θα μπορούσε να είχε χτυπήσει κάποιος. Φίλε». Μισόκλεισε τα μάτια και μίλησε πολύ αργά. «Συγγνώ- μη – μιλούσα στον Κάρσον και έκανα αυτό το εξαιρετικά δύσκολο πράγμα όπου περπατάς με την όπισθεν. Αρκετά μιλήσαμε για μένα όμως. Πώς ήταν η διαδρομή σου προς το σχολείο;» Ήξερα ότι ήθελε να μάθει όλες τις λεπτομέρειες, όπως πόση ώρα μου είχε πάρει για να βγάλω την ταινία ή το γεγονός ότι είχα σπάσει δύο φρεσκοβαμμένα νύχια, αλλά δεν σκόπευα να δώσω την ικανοποίηση σ’ αυτό το κωλόπαιδο. «Πολύ, πολύ ωραία – ευχαριστώ που ρώτησες».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==