LYNN PAINTER 20 I’ve been searching a long time, For someone exactly like you. Φορούσε υφασμάτινο παντελόνι και ένα ωραίο μαύρο πουκάμισο, ένα ντύσιμο που έδειχνε ότι ήξερε τι ήταν κομψό, χωρίς όμως να ασχολείται και υπερβολικά με τη μόδα. Τα μαλλιά του ήταν πυκνά και ξανθά και στο ίδιο στιλ με τα ρούχα του – επιμελώς ατημέλητα. Αναρωτήθηκα πώς μύριζαν. Τα μαλλιά του, όχι τα ρούχα του. Πρέπει να διαισθάνθηκε ότι κάποιος τον παρακολουθούσε, γιατί η αργή κίνηση σταμάτησε, τα πουλιά εξαφανίστηκαν και στράφηκε κατευθείαν σε μένα. «Λιζ;» Ήμουν πολύ χαρούμενη που είχα βάλει το κόκκινο κραγιόν. Προφανώς το σύμπαν γνώριζε πριν από μένα ότι ο Μάικλ θα εμφανιζόταν εκείνη τη μέρα, οπότε είχε κάνει ό,τι περνούσε από το χέρι του για να φανώ ευπαρουσίαστη. «Κορίτσι, χαλάρωσε», είπε η Τζος μέσα απ’ τα δόντια της, αλλά δεν μπόρεσα να σταματήσω το χαμόγελο που απλώθηκε σε όλο μου το πρόσωπο καθώς είπα: «Μάικλ Γιανγκ;» Άκουσα την Τζος να μουρμουρίζει «Πάμε», αλλά δεν έδωσα σημασία. Ο Μάικλ ήρθε και με αγκάλιασε, κι εγώ άφησα τα χέρια μου να γλιστρήσουν στους ώμους του. Θεέ μου, Θεέ μου! Το στομάχι μου τρελάθηκε όταν ένιωσα τα δάχτυλά του στην πλάτη μου και συνειδητοποίησα ότι αυτή θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η «πρώτη μας συνάντηση». Αχ. Θεέ μου. Θεέ μου. Ήμουν ντυμένη κατάλληλα∙ εκείνος ήταν όμορφος. Δεν θα μπορούσε αυτή η στιγμή να είναι πιο τέλεια. Κοίταξα την Τζος, η οποία κουνούσε αργά το κεφάλι της, αλλά δεν έδωσα σημασία. Ο Μάικλ είχε επιστρέψει.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==