ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ 19 πω, πρέπει να μου υποσχεθείς ότι δεν θα ταραχτείς πριν ακούσεις τα πάντα». «Θεούλη μου». Το στομάχι μου ανακατεύτηκε από το άγχος και ρώτησα: «Τι συμβαίνει;». Στρίψαμε στη δυτική πτέρυγα και πριν προλάβω να την κοιτάξω έστω, τον είδα να έρχεται προς το μέρος μου. Μάικλ Γιανγκ; Σταμάτησα απότομα. «Καιιιιιι... αυτά ήταν τα νέα», είπε η Τζος, αλλά εγώ δεν είχα ακούσει τίποτα. Κόσμος σκουντουφλούσε πάνω μου και με προσπερνούσε, ενώ εγώ στεκόμουν και κοιτούσα. Δεν είχε αλλάξει, μόνο πιο ψηλός και πιο δεμένος και πιο ωραίος (αν αυτό ήταν δυνατόν). Ο παιδικός μου έρωτας περπατούσε σε αργή κίνηση, με μικροσκοπικά μπλε πουλάκια να κελαηδούν και να κουνάνε τα φτερά τους γύρω από το κεφάλι του, ενώ στα χρυσά μαλλιά του έπνεε ένα αστραφτερό αεράκι. Νομίζω ότι η καρδιά μου μπορεί και να σταμάτησε. Μέναμε στον ίδιο δρόμο όταν ήμασταν μικροί και ο Μάικλ ήταν τα πάντα για μένα. Τον αγαπούσα από τότε που μπορούσα να θυμηθώ. Ήταν πάντα κάτι παραπάνω από υπέροχος. Έξυπνος, εκλεπτυσμένος και... δεν ξέρω... πιο ονειρεμένος από κάθε άλλο αγόρι. Έκανε παρέα με τα παιδιά της γειτονιάς (εμένα, τον Γουές, τα αγόρια του Πότερ στη γωνία και την Τζόσελιν), κάνοντας τα κλασικά πράγματα, παίζοντας κρυφτό, κυνηγητό, ποδόσφαιρο κ.λπ. Αλλά ενώ ο Γουές και οι Πότερ διασκέδαζαν πετώντας, ας πούμε, λάσπη στα μαλλιά μου επειδή αυτό με έκανε να τσιρίζω, στον Μάικλ άρεσε να αναγνωρίζει φύλλα, να διαβάζει χοντρά βιβλία και να μη συμμετέχει στα βασανιστήριά τους. Το μυαλό μου έβαλε μπροστά το Someone Like You και το τραγούδι ξεκίνησε από την αρχή.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==