LYNN PAINTER 18 καλύτερή μου φίλη μού έμοιαζε με αποτυχία. Ήξερα ότι θα περνούσαμε καλά –θα πηγαίναμε για φαγητό πιο πριν με την Κέιτ και την Κάσιντι, τις πιο αστείες της παρέας μας–, αλλά ο χορός υποτίθεται ότι ήταν το αποκορύφωμα των λυκειακών σχέσεων. Υποτίθεται ότι περιλάμβανε τον τέλειο τρόπο να σου ζητήσει ο άλλος να τον συνοδεύσεις, τα ασορτί κορσάζ, το πώς θα σε κοιτούσε άφωνος από τη ομορφιά σου όταν θα σε έβλεπε με το φόρεμά σου, τα γλυκά φιλιά κάτω από την κακόγουστη ντισκομπάλα. Όπως ο Άντριου ΜακΚάρθι και η Μόλι Ρίνγκγουολντ στην Κουκλίτσα με τα ροζ. Η ουσία του δεν ήταν οι φίλες που θα έβγαιναν για φαγητό στο Cheesecake Factory προτού πάνε στο σχολείο για να κάνουν αμήχανες συζητήσεις, ενώ τα ζευγαρωμένα ζευγάρια συνωστίζονταν στη διαβόητη γωνιά χαμουρέματος. Ήξερα ότι η Τζόσελιν δεν θα το καταλάβαινε. Πίστευε ότι ο χορός δεν ήταν τίποτα σπουδαίο, απλώς ένας σχολικός χορός για τον οποίο ντύνεσαι καλά, και θα της φαινόταν εντελώς γελοίο αν παραδεχόμουν ότι ήμουν απογοητευμένη. Είχε ήδη εκνευριστεί από το γεγονός ότι τη γείωνα συνεχώς όταν ήταν να πάμε για φορέματα, αλλά ποτέ δεν είχα όρεξη να το κάνω. Καμία όρεξη. Το τηλέφωνό μου βούηξε. Τζος: Έχω ΤΡΟΜΕΡΑ νέα. Κοίταξα προς το μέρος της, αλλά έμοιαζε προσηλωμένη στην κυρία Άνταμς. Έριξα μια ματιά στην καθηγήτρια πριν απαντήσω: Λέγε. Τζος: Για να ξέρεις, τα έµαθα από µνµ της Κέιτ. Εγώ: Οκ, µπορεί να µην είναι αλήθεια. Κατάλαβα. Χτύπησε το κουδούνι, οπότε άρπαξα τα πράγματά μου και τα έριξα στην τσάντα μου. Η Τζόσελιν κι εγώ αρχίσαμε να πηγαίνουμε προς τα ντουλάπια μας όταν μου είπε: «Πριν σου
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==