LYNN PAINTER 16 δίπλα στη Λέινι στην καντίνα επειδή οι θέσεις μας ήταν καθορισμένες, κάθε μέρα, όσο σκάλιζα το φαγητό της καντίνας, που μετά βίας τρωγόταν, εκείνη άνοιγε το ροζ παστέλ κουτί φαγητού της και εντυπωσίαζε όλο το τραπέζι με τις λιχουδιές που είχε φτιάξει η μητέρα της ειδικά για κείνη. Σάντουιτς κομμένα σε γλυκούτσικα σχήματα, σπιτικά μπισκότα, μπράουνις με χρωματιστή τρούφα∙ ήταν ένα σεντούκι θησαυρού γεμάτο μαγειρικά αριστουργήματα για παιδιά, το καθένα φτιαγμένο με άπειρη αγάπη. Τα σημειώματα όμως ήταν εκείνα που με είχαν διαλύσει. Δεν υπήρχε ούτε μία μέρα που το μεσημεριανό της γεύμα να μην περιλάμβανε και ένα γραπτό σημείωμα από τη μαμά της. Ήταν χαριτωμένα μικρά γράμματα που η Λέινι διάβαζε δυνατά στους φίλους της, με αστείες ζωγραφιές στα περιθώρια, και αν άφηνα το αδιάκριτο βλέμμα μου να σταθεί στο κάτω μέρος, όπου έγραφε «Με αγάπη, η μαμά σου» με στριφογυριστά καλλιγραφικά γράμματα και καρδούλες γύρω γύρω, στεναχωριόμουν τόσο πολύ, που δεν μπορούσα καν να φάω. Μέχρι και σήμερα, όλοι θεωρούν τη Λέινι υπέροχη, όμορφη και έξυπνη, αλλά εγώ ήξερα την αλήθεια. Μπορεί να έκανε την καλή, αλλά από τότε που θυμόμουν τον εαυτό μου, με κοιτούσε παράξενα και περιφρονητικά. Λες και κάθε φορά που με κοίταζε αυτό το κορίτσι, ήταν σαν να είχα κάτι στο πρόσωπό μου και δεν μπορούσε να αποφασίσει αν της φαινόταν αηδιαστικό ή αστείο. Ήταν σάπια κάτω από όλη εκείνη την ομορφιά, και μια μέρα ο υπόλοιπος κόσμος θα έβλεπε αυτό που έβλεπα εγώ. «Τσίχλα;» Η Λέινι κρατούσε ένα πακέτο Doublemint με υψωμένα τα τέλεια σχηματισμένα φρύδια της. «Όχι, ευχαριστώ», μουρμούρισα, και έστρεψα την προσοχή μου στο μπροστινό μέρος της αίθουσας, μια που η κυρία Άνταμς μπήκε μέσα και ζήτησε τις εργασίες που είχαμε για το
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==