MONICA WOOD 10 Η Ντεζιρέ ολοκληρώνει: «Ακόμα κι αυτούς που μισούμε από τα τρίσβαθα της ψυχής μας». Η Κυρία της Λέσχης, που έχει την ομορφιά ηλικιωμένης γυναίκας, γλυκό ροδαλό πρόσωπο, κυματιστά γκρίζα μαλλιά και προγουλάκι, ανοίγει τα χέρια. «Ορίστε. Δεν είναι και τόσο δύσκολο». Η λογική της περί «ανθρώπων σαν κι εμάς» θεωρητικά είναι οκέι –η Κυρία της Λέσχης έχει ένα σωρό θεωρίες, ιδίως όσον αφορά την ενσυναίσθηση–, παρ’ όλα αυτά μας φαίνεται τραβηγμένο να δεχτούμε τη διάσημη και πετυχημένη καρδιοχειρουργό σε μια οικογένεια ανθρώπων σαν εμάς. Τον ενάμιση χρόνο που συμμετέχουμε στη Λέσχη Ανάγνωσης η Κυρία της Λέσχης έχει δοκιμάσει διάφορες συγγραφείς, από τη Βιρτζίνια Γουλφ μέχρι τη Ζέιντι Σμιθ, και έχουμε διαμαρτυρηθεί για όλες. Μας αρέσει να διαμαρτυρόμαστε. Μας δίνει μια παράξενη δύναμη. Η Κυρία της Λέσχης δεν το έχει καταλάβει ακόμα. Όχι ότι δεν έχουμε προτιμήσεις. Η αγαπημένη φάση μας στη λέσχη άρχισε το περασμένο φθινόπωρο, που ζητήσαμε τα κλασικά που οι περισσότερες είχαμε διαβάσει στο λύκειο και τα θυμόμασταν. Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια, Άνθρωποι και ποντίκια, Ο μεγάλος Γκάτσμπι. Αυτά τα βιβλία νιώθαμε σαν οικογένειά μας. Αυτά μας βοήθησαν να βγάλουμε τον χειρότερο χειμώνα – έναν πολύ σκληρό χειμώνα, με πολύ χιόνι και πολλές μέρες χωρίς προαυλισμό. Το Ίθαν Φρομ ήταν το τελευταίο, και αυτή τη φορά το διάβασα με άλλη οπτική. Η όμορφη Μάτι γίνεται γκρινιάρα και στρίγκλα μετά από ένα ατύχημα με έλκηθρο με τον Ίθαν. Ουσιαστικά το βιβλίο μιλάει για το ότι η ζωή είναι σκατά και κανείς απ’ όσους αξίζει να αγαπηθούν δεν βρίσκει τελικά την αγάπη.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==