MONICA WOOD 8 Δεν υπάρχει τοίχος χωρίς παράθυρο εδώ πέρα. Και πόρτες. Όλα είναι σχεδιασμένα για να σκοτώνουν την ιδιωτικότητά σου. Μας βλέπω ακόμα πεντακάθαρα: δώδεκα γυναίκες ντυμένες στα μπλε, με τα σκασμένα χέρια μας σταυρωμένα ή όχι, ή μπορεί να τα χτυπάμε ρυθμικά, και η Κυρία της Λέσχης κάθεται στην κεφαλή του τραπεζιού, με ένα αδιάφορο πουκάμισο με χαμογελαστές πράσινες μελισσούλες, μας βοηθάει να συζητήσουμε για ένα βιβλίο που απεχθανόμαστε. Νιώθω όπως νιώθω πάντα στη Λέσχη Βιβλίου. Όπως πιστεύω ότι νιώθουμε όλες. Ασφαλής. Το βιβλίο λέγεται Ουλές, μια υποτίθεται αληθινή ιστορία για μια διάσημη καρδιοχειρουργό που όταν ήταν μικρή, έτρωγε χώμα. Όντως, πραγματικό χώμα από την άθλια αυλή της στο ανατολικό Τέξας. Της το έριχναν στα δημητριακά της για τιμωρία επειδή διάβαζε εφημερίδα. Πρώτη μιλάει η Ντόνα-Λιν, όπως πάντα. Βάζει τα λεπτά μαλλιά της πίσω από τα αυτιά. «Και τι μας νοιάζει εμάς για μια πλούσια γιατρό που η μεγαλύτερη τραγωδία της ζωής της είναι ο χειμώνας στη Νέα Υόρκη;» «Ναι, χαλάρωσε, λίγο χιονάκι είναι», λέει η Ρενέ. «Ξεκόλλα». Όπως οι περισσότερες, η Ρενέ και η Ντόνα-Λιν μεγάλωσαν στο Μέιν και τα παίρνουν που μια διάσημη καρδιοχειρουργός κλαψουρίζει για πέντε πόντους χιονόνερο καθώς σπρώχνει ένα διπλό καροτσάκι στη γαμημένη την Πέμπτη Λεωφόρο. Η Κίτεν λέει: «Δεν γίνεται να τρως χώμα δεκαέξι χρόνια και να γίνεις διάσημη καρδιοχειρουργός». Έπειτα η Σέινα: «Δεν γίνεται να τρως χώμα δεκαέξι χρόνια και να κάνεις υπέροχα δίδυμα με ασορτί λακκάκια». Κι ύστερα η Τζασίντα: «Ούτε για φτύσιμο δεν είναι».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==