7 1 Βάιολετ Η ΑΙΘΟΥΣΑ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ θα περίμενε κανείς έναν λειτουργικό χώρο δημόσιας υπηρεσίας. Ένα άχρωμο, βαρετό παραλληλόγραμμο με τυφλούς τοίχους σε κάθε άκρη και παράθυρα κατά μήκος των δύο πλευρών. Τα μισά παράθυρα βλέπουν στο Έξω, σε έναν συρματοφράχτη όπου κουρνιάζουν καμιά φορά καρδερίνες και πίσω από αυτόν, σε ένα κακοτράχαλο κατηφορικό χωράφι γεμάτο λογιών λογιών θάμνους και δέντρα που τα χρώματά τους αλλάζουν ανά εποχή. Τη μέρα που έχω στο μυαλό μου είμαι είκοσι δύο χρονών, δεν μου μένει πολύς χρόνος ακόμα μέσα, παρότι μοιάζει πολύς, και το χωράφι είναι σκεπασμένο με γαλαζωπό χιόνι· γυμνά ξεραμένα κοτσάνια ξεπετάγονται εδώ κι εκεί σαν κραυγές βοήθειας. Οι τοίχοι είναι γυμνοί, υπάρχει μόνο μια αφίσα που δείχνει τι να κάνεις σε περίπτωση πνιγμού. Δεν υπάρχουν έπιπλα, εκτός από ένα τραπέζι και δεκατρείς καρέκλες χωρίς μπράτσα, απ’ αυτές που κάθεσαι και πιάνεται ο κώλος σου. Για την ακρίβεια, τα τραπέζια είναι δύο, κολλημένα, άδεια, αν εξαιρέσεις τα χαρτιά μας, τα στιλό μας και ένα αντίτυπο του βιβλίου που συζητάμε. Όλα είναι μπεζουλί, αλλά, όταν μαζευόμαστε, η αίθουσα πλημμυρίζει ζωντάνια και ζεστασιά. Τα υπόλοιπα παράθυρα βρίσκονται κατά μήκος του κεντρικού διαδρόμου, και στην άλλη πλευρά του διαδρόμου ακόμα μια σειρά παράθυρα βλέπουν στην τραπεζαρία.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTk1OTAxMA==