Βελούδινη νύχτα

9 1 10 Ιουνίου 1971 ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ ΝΑ ΧΤΥΠΑΕΙ ανθρώπους. Ο Έλβις συνειδητοποιούσε πόσο ειρωνικό ακουγόταν αυτό, δεδομένης της φύσης του επαγγέλματός του. Φαντάσου έναν μπράβο να μη θέλει να χρησιμοποιεί τις γροθιές του. Γε- μάτη είναι η ζωή, βέβαια, με τέτοιες ειρωνείες. Να, ας πούμε, ο Ρίτσι Βάλενς, που φοβόταν τις πτήσεις και σκοτώθηκε την πρώτη φορά που πάτησε το πόδι του σε αεροπλάνο. Πολύ κρίμα, αλλά κι οι άλλοι που σκοτώθηκαν μαζί του, ο Μπάντι Χόλι και ο «Μπιγκ Μπόπερ» Ρίτσαρντσον, δεν ήταν καθόλου κακοί κι αυτοί. Ή εκείνος ο θεατρικός συγγραφέας, ο Αισχύ- λος, που φοβόταν μην τυχόν και σκοτωθεί μες στο σπίτι του και βγαίνει έξω και, μπαμ, ένας αετός τού ρίχνει μια χελώνα πάνω του και του ανοίγει στα δυο το κεφάλι. Σκοτώθηκε εκεί, επιτόπου, με τον πιο γελοίο τρόπο που υπάρχει. Συχνά η ζωή δεν βγάζει καθόλου νόημα, κι αν είχε ένα ρητό ο Έλβις, αυτό θα ήταν: η ζωή είναι σκέτο μπέρδεμα. Αυτός ήταν πιθανότατα ο λόγος που αγαπούσε τόσο τη μου- σική και τις ασήμαντες πληροφορίες. Τον βοηθούσαν να χτί- σει έναν πιο οργανωμένο κόσμο. Όταν δεν άκουγε τους δί- σκους του, χανόταν μες στο λεξικό, προσπαθώντας ν’ απο- μνημονεύσει μια καινούργια λέξη, ή ξεφύλλιζε εκείνους τους καζαμίες που είναι γεμάτοι με στατιστικές.