Άνθρωποι στο περιθώριο

7 1 Ο Βάλτερ Σράιμπερ ήταν καλόκαρδος άνθρωπος. Η παρουσία του όλη ακτινοβολούσε καλή διάθεση και κα- τανόηση. Ζούσε, και δεν διεκδικούσε αυτό το δικαίωμα μόνο για τον εαυτό του. Το αναγνώριζε πρόθυμα και σε άλλους, φτάνει να μην ήταν μανάβηδες. Η δουλειά του πήγαινε καλά. Κι ας ήταν το μανά- βικό του σε μια γειτονιά γεμάτη φτωχούς ανθρώπους. Τα ψηλά παλιά κτίρια, τα χωρισμένα σε κάμαρες και καμαράκια, ήταν φίσκα κόσμο που έπρεπε να τα φέρ- νει βόλτα με πενταροδεκάρες, οι καιροί ήταν πολύ δύ- σκολοι. Πολλοί περίμεναν τα πάντα από την Πρόνοια και ζούσαν με τα ψίχουλα του δελτίου απορίας, άλλοι πάλι ούτε επίδομα είχαν ούτε δουλειά. Παρ’ όλα αυτά κάπως τα κατάφερναν κι έβρισκαν αρκετά λεφτά για ν’ αγοράζουν από τον Βάλτερ πατάτες και φτηνά λαχανι- κά. Ακόμα και στους χειρότερους καιρούς οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να κόψουν τελείως το φαγητό. Ο Βάλτερ Σράιμπερ δεν σπαζοκεφάλιαζε για να καταλάβει πώς τα κατάφερναν. Στεκόταν στο κελάρι του μ’ ένα φιλικό χαμόγελο απλωμένο στο στρογγυλό, καλοσυνάτο του πρόσωπο και πουλούσε. Οι τιμές του δεν ήταν ψηλότερες από των άλλων. Και βερεσέ δεν έδινε σε κανέναν, δεν του το επέτρεπε το περί δικαίου αίσθημά του. «Αυτό που είναι εντάξει για τον έναν είναι φτηνό για τον άλλον», έλεγε. «Κι επειδή δεν γίνεται να δανεί-