Ένα διαμέρισμα στο Παρίσι

ΕΝΑ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ 27 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 Μουσκεμένη και έξαλλη, κατηφόρισε την οδό Σεν-Βενσάν-ντε- Πολ μέχρι το προαύλιο της εκκλησίας. Εκεί, στο τιμόνι ενός διπλο- παρκαρισμένου μικρού κλειστού φορτηγού, την περίμενε ο Τακού- μι, έχοντας φτάσει έγκαιρα στο ραντεβού. Το πολύχρωμο παλιό Renault φορτηγάκι του είχε γραμμένη πάνω μια χαρούμενη επι- γραφή, που ερχόταν σε αντίθεση με την γκριζάδα γύρω τους: «Ο Εξαίρετος Κήπος-Ανθοπωλείον-Οδός Ντελάμπρ 3Α-75014 Παρί- σι» Βλέποντάς τον, η Μάντλιν τον χαιρέτησε με μια πλατιά χειρο- νομία πριν ανέβει βιαστικά στην καμπίνα του μικρού φορτηγού. «Hello, Μάντλιν, καλώς όρισες στο Παρίσι!» την υποδέχτη- κε ο ανθοπώλης δίνοντάς της μια πετσέτα. «Γεια σου, μεγάλε, χαίρομαι που σε βλέπω!» Σκούπισε τα μαλλιά της κοιτάζοντας προσεκτικά τον νεαρό Ασιάτη. Ο Τακούμι ήταν κοντοκουρεμένος και φορούσε ένα βε- λούδινο κοτλέ σακάκι κι ένα μεταξωτό φουλάρι. Στο κεφάλι φο- ρούσε μια καρό τραγιάσκα, η οποία άφηνε να φαίνονται δυο μι- κρά πεταχτά αυτιά που τον έκαναν να μοιάζει με ποντικάκι. Είχε κι ένα αραιό μουστάκι, το οποίο έμοιαζε πιο πολύ με μουστάκι αγοριού που μόλις είχε μπει στην εφηβεία παρά με το μουστάκι του Τόμας Μάγκνουμ. Δεν είχε μεγαλώσει καθόλου από τότε που η Μάντλιν έφυγε από το Παρίσι, παραχωρώντας του το ωραίο ανθοπωλείο όπου τον είχε προσλάβει υπάλληλο πριν από λίγα χρόνια. «Πολύ ευγενικό εκ μέρους σου που ήρθες να με πάρεις, σ’ ευχαριστώ», είπε η Μάντλιν ενώ έδενε τη ζώνη στο κάθισμά της. «Παρακαλώ, σήμερα θα πέρναγες μεγάλη ταλαιπωρία με τις συγκοινωνίες.» Ο νεαρός ανθοπώλης έβαλε ταχύτητα στ’ αμάξι και πήρε την οδό Αμπβίλ. «Όπως βλέπεις, τίποτα δεν άλλαξε σ’ αυτή τη χώρα από τότε που ’φυγες», δήλωσε δείχνοντάς της μια ομάδα διαδηλωτών. «Το αντίθετο, κάθε μέρα που περνάει τα πράγματα χειροτερεύουν…»