Το κορίτσι του Αλεσάντρο - page 9

Τ
Ο
Κ
Ο Ρ Ι Τ Σ Ι
Τ
Ο Υ
Α
Λ Ε Σ Α Ν Τ Ρ Ο
17
χε φτάσει και μέχρι τον Πειραιά ασθμαίνοντας με τις παλιές
μηχανές του στο φόρτε σαν γέρικο ζώο και μια φορά μέχρι τo
Μπάρι, όπου υπήρχε γύψος για μεταφορά. Στον Πειραιά δεν
ξαναπήγε μετά την τελευταία φορά που έκανε, λόγω της με-
γάλης κακοκαιρίας, δύο βδομάδες να φτάσει – την επόμενη
μέρα που σάλπαρε αναγκάστηκε να αγκυροβολήσει στ’ ανοι-
χτά στον απάνεμο κόλπο ενός ακατοίκητου νησιού για πέντε
μέρες και προτού φτάσει στον Πειραιά να μείνει ακόμη μία
βδομάδα στην Αστυπάλαια. Οι επιβάτες είχαν να λένε ότι για
δύο βδομάδες τρέφονταν μόνο με ψάρια κι ήταν τόσο πολλά,
που πάστωσαν αρκετά και πήραν μαζί τους δώρο στους συγ-
γενείς τους στην Αθήνα που θα τους φιλοξενούσαν.
Τώρα η Άννα στριμωγμένη σ’ έναν στενό κι άβολο πάγκο,
απομονωμένη όπως όλοι μες στη σιωπή από τον εκκωφαντι-
κό θόρυβο των μηχανών και τα υπόκωφα χτυπήματα των κυ-
μάτων στα πλάγια του ξύλινου κύτους που δεν τους επέτρε-
παν ν’ ανταλλάξουν κουβέντες, ταξίδευε για τη Ρόδο, εκεί
που την περίμενε η ξαδέλφη της η Βερονίκη.
Η Βερονίκη είχε ακολουθήσει εδώ και καιρό την αδελφή
της και τον άνδρα της, που εργαζόταν σαν τεχνίτης της πέ-
τρας στα μεγάλα κτήρια με τα οποία γέμισε την πόλη απ’
άκρη σ’ άκρη ο Ιταλός κυβερνήτης, ο Μάριο Λάγκο, κι από
τότε που η οικογένεια της αδελφής της πλήθυνε, μετακόμισε
σε μια νοικιασμένη κάμαρη κοντά τους. Ήδη δούλευε εδώ και
δύο χρόνια στην οικογένεια ενός Ιταλού στρατιωτικού. Όταν
της έγραψε η Άννα, η Βερονίκη της απάντησε με ενθουσιασμό
ότι είναι πρόθυμη, με το παραπάνω, να τη φιλοξενήσει για όσο
χρειαστεί. Θα την είχε και παρέα, της έγραψε. Να μην το σκέ-
φτεται καθόλου πως θα ήταν βάρος. Μόλις θα έπιανε δουλειά,
με το καλό, θα μοιράζονταν τα έξοδα, αλλά ως τότε να μην το
έχει έγνοια. Το συζήτησε με τους γονείς της, όμως αυτοί αντέ-
δρασαν έντονα. Ούτε να της περνά απ’ το κεφάλι, τι θα πάει
να κάνει μόνη της σ’ έναν άγνωστο τόπο; Δεκαεπτά χρονών
1,2,3,4,5,6,7,8 10,11,12,13,14,15,16,17,18,19,...20
Powered by FlippingBook