Το κορίτσι του Αλεσάντρο - page 7

Τ
Ο
Κ
Ο Ρ Ι Τ Σ Ι
Τ
Ο Υ
Α
Λ Ε Σ Α Ν Τ Ρ Ο
15
δίπλα της μια πετσέτα δεμένη στις τέσσερις άκρες με λίγα
παξιμάδια κι αλμυρό τυρί που της ετοίμασε, τελευταία στιγ-
μή, η μάνα της για το πολύωρο ταξίδι.
Το να αφήσει τον πανικό να απειλήσει εκείνη τη μέθεξη
πρωτόγνωρης ελευθερίας που ένιωθε με το που πάτησε το
πόδι της στο ατμόπλοιο, δεν της πέρασε παρά μόνο ελάχι-
στα απ’ το μυαλό, όταν τίποτα δεν της έδινε την αίσθηση της
οικειότητας που για δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια είχε συνηθί-
σει, αλλά αμέσως ανέκτησε την αξιοπρέπεια και το θάρρος
της. Δεν θα επέτρεπε σε καμία υπόνοια απειλής να την τρο-
μοκρατήσει, παρά θα το ’βλεπε σαν την πρώτη περιπέτεια
της ζωής της. Κι έτσι θα ήταν…
«Πότε θα σε ξαναδώ, κόρη μου;» ρώτησε χωρίς να περι-
μένει απάντηση η μάνα της, λίγο πριν η Άννα πηδήσει στη
βάρκα βαστώντας το χέρι του βαρκάρη. Είχε δακρύσει, με-
ρικές τούφες από τα σφιχτά δεμένα πίσω σε κότσο μαλλιά
της είχαν λυθεί κι ανέμιζαν απ’ το αεράκι. Αυτή η ρωγμή στη
συνήθως αυστηρή κι άκαμπτη εικόνα της μάνας της παραλί-
γο να την κάνει να οπισθοχωρήσει, ωστόσο αμέσως έδιωξε
τη συγκίνηση κι αφέθηκε στο σταθερό κι ανυπόμονο κράτη-
μα του βαρκάρη.
Η Φραγκίσκη, η αδελφή της, είχε ένα χαμόγελο διάπλατο
δίχως καμία αμφιβολία για τον κόσμο, γεμάτη εμπιστοσύνη
για όλα, που την έκανε να νιώσει ευγνωμοσύνη· ίσως και να
ήταν το μοναδικό άτομο της οικογένειας, μαζί με τον πατέ-
ρα, που θα της έλειπε περισσότερο, ενώ η Περσεφόνη έστε-
κε αγέρωχη, σίγουρη πως η ίδια ό,τι μπορούσε να επιθυμή-
σει θα κατάφερνε χωρίς δυσκολία να το αποκτήσει στον τό-
πο της και μόνο. Αυτή δεν θα ήταν ποτέ υποχρεωμένη να ξε-
νιτευτεί. Ίσως και να το ’βρισκε ταπεινωτικό, μια και μόνο οι
κόρες που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα, έλεγε η γιαγιά, ξενι-
τεύονταν ψάχνοντας την τύχη τους. Όμως την Άννα τίποτα
εκείνη τη στιγμή δεν θα την εμπόδιζε από το να πηδήσει στη
1,2,3,4,5,6 8,9,10,11,12,13,14,15,16,17,...20
Powered by FlippingBook