Το κορίτσι του Αλεσάντρο - page 6

Τ
Ι Τ Σ Α
Π
Ι Π Ι Ν Ο Υ
14
μποσοι Ιταλοί υπάλληλοι που ταξίδευαν για υπηρεσιακούς
λόγους.
Σε μια χαρτονένια, παμπάλαια βαλίτσα με φθαρμένες γω-
νίες και δεμένη με σχοινί, που ένας Θεός ξέρει από πότε εί-
χε να χρησιμοποιηθεί, είχε χώσει τα λιγοστά της ρούχα, κά-
πως χοντρά για τον επικείμενο χειμώνα, μια κι ήταν Οκτώ-
βρης τώρα που ταξίδευε, και λίγα καλοκαιρινά για το καλο-
καίρι που θα ακολουθούσε, γιατί δεν γνώριζε πότε θα επέ-
στρεφε στο νησί της. Στην πραγματικότητα αυτά ήταν όλα
κι όλα τα υπάρχοντα της Άννας – και κάνα δυο σεντόνια και
διάφορα μικροπράγματα που δεν ήθελε να αποχωριστεί. Στο
νησί δεν θα επέστρεφε ποτέ για καλά, αλλά αυτό ήταν κάτι
που στην ηλικία της δεν της περνούσε απ’ το μυαλό.
Από την απόσταση όπου βρισκόταν αραγμένο αρόδο το
«Σαν Τζιόρτζιο» μπορούσε τώρα να δει καθαρά τις φιγού-
ρες της μάνας της και των αδελφών της, παραταγμένες η μία
δίπλα στην άλλη να κουνάνε τα μαντίλια τους, χωρίς να τη
διακρίνουν ανάμεσα στους άλλους ταξιδιώτες που ήταν γρα-
πωμένοι από τα τέλια, αλλά με την ελπίδα ότι εκείνη τους
βλέπει. Σε λίγο οι γνώριμες φιγούρες, ο μόλος και το νησί
ολάκερο θ’ άρχιζαν να ξεθωριάζουν, καθώς το πλοίο απομα-
κρυνόταν μέσα στον εκκωφαντικό βόμβο από τις μηχανές και
το παρατεταμένο σφύριγμα της μπουρούς.
Το πλοίο έτριζε ολόκληρο. Ήχοι όπως όταν χτυπά το ξύλο
πάνω στο ξύλο και το μέταλλο πάνω στο μέταλλο, σ’ έκαναν
να νομίσεις ότι το «Σαν Τζιόρτζιο» θα διαλυόταν στο επό-
μενο μεγάλο κύμα που θα έσπαγε με δύναμη στα πλευρά
του. Ωστόσο η Άννα δεν φοβόταν, έμεινε εκεί στην κουπαστή
της πρύμνης μέχρι να δει το νησί της να μικραίνει και να χά-
νεται στον ορίζοντα, που σύντομα έγινε μόνο θάλασσα και
ουρανός. Και μόνο τότε κάθισε σε μια γωνιά ήσυχη και σιω-
πηλή προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσει το άγνωστο
μέλλον στις τσακισμένες άκρες των παπουτσιών της, έχοντας
1,2,3,4,5 7,8,9,10,11,12,13,14,15,16,...20
Powered by FlippingBook